Aandachtsoefeningen [log]

Was je reis de moeite waard? En heb je nog de tijd gehad om aan een oefening te denken? Natuurlijk heb je inmiddels een paar leuke aandachtsoefeningen gemist. Maar omdat er elke keer andere oefeningen en varianten beoefend worden, komen die wel weer ter sprake. Er is zo’n keus aan tantra-technieken dat het zo’n achtentwintig jaar kost om die allemaal een paar maanden beoefend te hebben. In deze introductiecursus laten we jullie aan een aantal verschillende technieken snuffelen en proeven, zodat je na die tien weken kan beoordelen welke technieken het best in jouw situatie in te passen zijn.  Belangrijker is om elke dag een paar keer aan de oefeningen te denken en die echt te doen. Tijdens het reizen is het goed oefenen. Dat kan juist heel goed bij  het reizen, heb ik ervaren. [FzM 2-5-02]

Feestdag [log]

We zijn al twee jaar niet met koninginnedag naar de feestelijkheden in Eemnes geweest. Dit jaar kwam het er ook niet van. Ebella ging kwart over vijf de deur uit voor haar ochtenddienst. Ik hoefde van mezelf niet voor dag en dauw de vrijmarkten op - pas als Dieuwer en Dante oud genoeg zijn daar hun spulletjes aan te bieden. Ik meld me om half elf bij de familie Kuijper. Traditiegetrouw komen de Kuijpers elke koninginnedag bij elkaar. Toen het drafcentrum er nog was, gingen ze met z’n allen naar de paardenraces. Sinds de sloop in 1997 werd het een ronde over de kermis op het Expoterrein en sinds er daar gesloopt is, op het Langgewenst op de kop van de Groest. Het jongste broertje Ed - de Kuijper die hier niet bij kon zijn en dat erg mistte - belde vanuit Tante Toos op Tenerife (Torres Yomely, local 3, 38660 Playa de las Americas SC/T, Spanje ). Hij hoopte er in zijn café ook een groots koninginnefeest van te maken en nodigde al zijn broers en zusters alvast uit voor de volgende koninginnedag. We zaten nog aan de telefoon toen Ebella om twee uur van haar werk kwam – kon ze Ed ook nog even spreken.

Ellen had in de Kerkstraat in Eemnes afgesproken. Gerard Wortel heeft daar een act met zijn carrousel  - Marion is na jaren weer eens te zien als meisjesclown en aan het eind van de middag zal KNIJN  optreden. Zondag, op de verjaardag van Marion, heeft ze de komende feestelijkheden in Eemnes nog met Gerard Wortel en Marion Broekhuizen doorgesproken.

Maar vaak gaat het anders dan voorgesteld. We lopen nog even mee met de Kuijpers en we blijven plakken in de Biersteeg. Later hoorden we van Marion hoe leuk en gezellig het in de Kerkstraat is geweest. [FzM 4-5-02]

Nieuwsbrief_maart 2002

Stemwijzer [log]

Natuurlijk mag je dat vragen Ik weet al een paar jaar dat ik op Femke Halsema ga stemmen. Ik ben haar voor het eerst tegengekomen in de Plantage in Amsterdam bij een programma van Felix Meurders. Het was liefde op het eerste gezicht. Tijdens het live gesprek wist ik dat het met de opvattingen en instelling van deze leuke, vrolijke en intelligente vrouw ook goed zat. Femke Halsema staat nu op nummer 2 van de kandidatenlijst van GroenLinks – maar zelfs als de stemwijzer anders zou hebben uitgewezen, zal ik deze verkiezingen op haar stemmen. [Fzm 13-5-02] 

Oaspe [log]

Dag P*. Nee, ik denk niet dat ik veel tijd zal willen vinden voor het Boek Oahspe. Ik beperk me momenteel tot het werk van Osho, Chopra, Suma Ching Hai en Sogyal Rinpoche.  Maar ik ben wél nieuwsgierig geworden en met google.com op zoek gegaan naar meer informatie over dit boek en Grand Master Oaspe. [FzM 17-5-02]

FundAccount [log]

Vanwege een grotere keus uit internationale beleggingsfondsen zijn we een portefeuille begonnen bij www.fundix.nl. Een paar weken daarna kreeg ik een uitnodiging voor een “mini cursus beleggen in beleggingsfondsen” van een ander bedrijf dat zich in internationale beleggingsfondsen specialiseert – Fundcoach. Op hun site zag ik dat dit “beleggingsfondswarenhuis” weer andere internationale beleggingsfondsen dan Fundix in de aanbieding heeft

Op donderdagavond werd er een mini cursus in Utrecht gegeven. Ik had die avond geen les en schreef me in voor de “gratis mini cursus”. Reinier en Ebella konden niet mee. En het was te laat om Frans mee te vragen.   

Ik was ruim op tijd in het NH Holiday Inn Utrecht. Ik kreeg een werkboek uitgereikt. Voordat de mini cursus begon, had ik het werkboek uitgespeld. De spreker hield zich vrijwel geheel aan de tekst van het werkboek. Ik had een antwoord op elke vraag die de spreker ons voorlegde. Omdat ik dat een beetje al te makkelijk vond, beperkte ik me tot een opmerking over beursgoeroe Ben Jacobsen. De man van Fundcoach wees op het verschil in aankoopkosten tussen beursgenoteerde fondsen en niet-genoteerde fondsen. En op het feit dat beleggingsfondsen in Nederland - in tegenstelling tot de Angelsaksische beleggingshuizen - ‘verborgen’ kosten rekenen.

Behalve het grote aanbod van internationale beleggingsfondsen heeft Fundcoach als sterk punt dat ze geen transactiekosten rekenen. Je betaalt een klein percentage over het aan- en verkoopbedrag van een fonds – verder zijn er geen kosten. En omdat de minimuminleg voor veel fondsen slechts €20 is, betekent dat je bij Fundcoach heel makkelijk automatisch kan beleggen (wat ook weer risicospreidend is).

Ik had wel oren naar een FundAccount. Het zou deze zomer weleens een goede tijd kunnen zijn om in beleggingsfondsen te stappen. Ik heb een kopie van paspoort en bankafschrift en de FundAccount Overeenkomst opgestuurd.

Als tegenrekening heb ik de “slapende” rekening van Firma de Morgenlach opgeven. Daar werd ik afgelopen donderdag door een medewerker van Fundcoach over gebeld. Het scheen een probleem te zijn, omdat Firma de Morgenlach een bedrijfsnaam is. Ik legde uit dat Firma de Morgenlach opgericht was om met een inschrijvingsnummer van de Kamer van Koophandel een Nederlands internetadres te kunnen krijgen, maar dat de bijbehorende Postbankrekening in onbruik is geraakt. Zeer geschikt dus als tegenrekening voor een verzameling beleggingsfondsen, lijkt me. De jongeman, Rogier,  wilde weten of Firma de Morgenlach een BV is. ‘Nee, geen BV,’ antwoordde ik. ‘Het is een firma in ruste. Ik doe er op het ogenblik niets mee. Dat kan je ook goed zien aan het bankafschrift dat ik meegestuurd heb. Het is het enige afschrift dat ik dit jaar ontvangen heb.’ Rogier kon me niet uitleggen waarom de naam van die rekening een probleem is. Hij zou het aan een van de beslissers bij Fundcoach vragen en me daarover terug bellen.  

KasAss [log]

Het lijkt me een bureaucratische kwestie. Jaren geleden ontdekte de KasAss ook ineens dat mijn account bij de internet broker IMG ("morgenlach") geen persoonsnaam kon zijn en zette de particuliere tegenrekening daarom zonder overleg of waarschuwing over naar een zakelijke rekening. Naast de dagelijkse stapel post die ik over elke verandering van positie ontving, kreeg ik ineens ook te maken met een bitch van een accountmanager die ineens om inschrijvingspapieren en jaarstukken begon te zeuren en alle fouten in de afschriften op IMG afschoof. Ik ben vanwege de KasAss bij IMG weggegaan. En toen Binck me - na de teloorgang van IMG - als klant wilde, ben ik daar vanwege de KasAss niet op ingegaan.

[Later in de middag (16.44 uur) meldde een monter klinkende Sonja van Fundcoach me per voicemail dat het allemaal in orde was met die BV-rekening. Over enkele dagen kan ik het FundAccount in gebruik nemen. [FzM 31-5-02] 

Studiegroep [log]

Bedankt voor de uitnodiging om met jullie studiegroep mee te doen. Hoewel ik sinds het verlaten van de School de weg van de witte wolk ben opgegaan, ben ik nieuwsgierig naar overeenkomsten en parallellen met het Werk van Gurdjieff en De Vierde Weg van Ouspensky.  

[Zo ben ik op onze zeswekelijkse studiebijeenkomsten ook erg geïnteresseerd naar de parallellen tussen Sankara's Advaita Vedanta en de instructies en de leerstellingen van de Boeddha. De verschillende invalshoeken en zienswijzen van dit diverse gezelschap medezoekers inspireren me enorm. Zo ook de verhandeling van F*. Ook op de weg van de witte wolk geldt het belang van handeling en discipline, devotie en overgave en kennis en inzicht – zoals F* dat in het schema heeft laten zien.] 

Daarom was ik meteen gewonnen voor jullie groep. Bovendien zou ik jou (jullie) meteen ook wat vaker zien (“... zoek goed gezelschap!”). Helaas was mijn enthousiasme wat ondoordacht. Ik ben in Eemnes bezig met een werkgroep over het Tibetaanse boek van leven en sterven en de oefeningen (guru yoga) die daarin ter sprake komen. Dat is ook op dinsdagavond – in ieder geval vanaf september. Ik kan dus niet op die dag. Waarvan acte. [FvM 23-5-02]

Lente [log]

Veel lente hier op het dakterras van mijn werkkamer. Een mooi moment om de stand van zaken op te maken en je die te melden. Als ik deze zomer naar Hederia kom, is het deze keer maar voor twee, drie weken. Ebella komt niet mee – al haar vrije dagen hebben al een bestemming. Ze wil graag in Costa Rica komen kijken, maar pas nadat ze een paar maanden naar haar nicht in Australië is geweest.

VanMeerFund [log]

De koers van het VanMeerFund is zich na een spannend eerste kwartaal aan het herstellen. Een groot deel van het fonds is op de lang termijn gericht. Ik heb nog maar enkele speculatieve posities uitstaan - die zal ik deze maand verzilveren. Natuurlijk kan je je ten alle tijden inkopen. Je hebt de rekeningnummers.

Dakterras [log]

Ik zit al weer een paar dagen met de laptop in de achtertuin of – zoals nu - op het dakterras. Maansheba ligt op de reling tussen de bladeren van de blauwe wisteria. Ze blokkeert daarmee een spierwitte poes uit het dakraam boven de motorzaak. De elegante Witte Koningin loopt regelmatig binnen, nu de deur naar het terras de hele dag open staat. Ze eet wat brokjes en gaat dan doodgemoedereerd op de spiltrap liggen slapen tot iemand van ons er langs wil. Dan loopt ze nuffig en op haar dooie gemak naar buiten om daar ineens een verrassend felle en standvastige Maansheba tegen te komen. Ze laat zich het dak van de Van Spellens opjagen en wacht af tot ze via de reling op het dak van de werkkamer kan springen. Maar Maan zit alweer op haar troon en uitkijkpost – het kan nog even duren voor ze de weg vrij geeft. 

Ik zit op de bank naast de balkondeur – computer op schoot, een fles verfrissend koele Mountain Chai en waterpijp binnen handbereik - en ik bedenk tevreden dat dit een paar jaar geleden nog een droombeeld was: de kost verdienen met een paar uur per dag werken vanaf een dakterras. In de werkkamer staat Radio Cairo op: een Egyptische operette Ali Baba. Ik hoor gezaag en getimmer in de timmerfabriek en aan de andere kant het gekwetter van een vrolijk damesclubje in het poppenatelier bij Ans. Tussendoor veel vogelgefluit, het aangename geratel van een verre trein en als je heel goed luistert het gerinkel van elektrisch bediende overweg (EBO) - de spoorwegovergang aan het eind van de straat.

Ik denk aan jou. Ik stel je je voor op je patio. Ik herinner me het klanklandschap. Ik wens je net zoveel fris lenteweer als hier. Ik kijk zeer uit naar je verslag over je Europese tournee. En ik beloof - asop - verder te gaan met mijn reisverslag. [MzM 21-5-02]

Lunch [log]

De maandag na Pinksteren is er hier van 9.00 tot 17.00 uur een studiedag. Op het lunchmenu staat wortelsoep met waterkers en gember, aubergineschotel met quorn, romanosla met ananas en zonnebloempitten, Texaanse bonenschotel en een bonensalade met vinaigrette, twee lichte mayolinosauzen en een tomatensaus, vers volkorenbrood en de heerlijke platte broodjes die Ayse maandagochtend voor ons gaat bakken. Verder is er ijsthee, lassi met mango, sherry, port en wijn. Voor bij de koffie en thee bakt Ebella een ananas/appeltaart, gevulde kwarkcake en de roomboterkoekjes zoals ze dat van mevrouw vE geleerd heeft.

Route Kop Hogelarenseweg [log]

Omdat de verkeersstromen in Hilversum vrijwel elke week worden omgegooid, kloppen de routeplanners nu niet. Hier vier mogelijkheden om naar de Hoge Larenseweg** in Hilversum te komen.

Hilversum via de N201 (Haarlem-Hilversum)

Ga bij Vinkeveen de A2 af, de N201 op richting Hilversum. Volg daar de borden Mediapark en Laren. Laat het Mediapark links liggen en rij het viaduct over - de Johannes Geradtsweg op. Neem meteen na het viaduct de eerste weg rechts (Snelliuslaan) richting Geuzenbuurt*. [verder]

Hilversum vanaf de A1 ( Amsterdam-Amersfoort)

Neem de afslag Hilversum Noord/Mediapark en rij richting Hilversum (Hilversumseweg). Ga op de rotonde rechts richting Mediapark (richting Loosdrecht ) en na de stoplichten rechtdoor de Johan Geradsweg op. Na een smal park aan je linkerhand, sla je vóór het viaduct linksaf –de Snelliuslaan in, richting Geuzenbuurt*. [verder]

Hilversum vanaf de A27 (Utrecht-Amersfoort)

Neem de afslag naar Hilversum en ga rechtdoor richting Mediapark. Je laat het Ziekenhuis Hilversum rechts liggen en gaat een spoorweg over. Blijf rechtdoor rijden. en ga ook op de rotonde rechtdoor. Sla bij de stoplichten links af – richting Mediapark – en rij Johannes Geradtsweg op. Na een smal park aan je linkerhand, sla je vóór het viaduct linksaf –de Snelliuslaan in richting Geuzenbuurt*. [verder]

Lopend vanaf het station (ongeveer 300 meter)

Verlaat het station aan de achterkant en loop langs de Media Academie de Noorderweg op. Volg het spoor naar de “kleine spoorbomen.” Rechtsaf begint de Hoge Larenseweg**.

*Geuzenbuurt

Volg de Snelliuslaan (rechts langs het parkje en de voormalige muziekschool van Dudok) en ga op de t-kruising links de Huygenstraat in. Steek de kruising met de Simon Stevinweg over en rij het woonerf op. De tweede weg rechts (einde woonerf) is de Hoge Larenseweg**. Als je daar geen parkeerplaats kunt vinden, rij je richting spoorbomen en draai je rechts de Noorderweg op. Iets verderop is een parkeerplaats.

**Geel huis

We wonen aan de kop van de Hoge Larenseweg - rechts naast een motorzaak, een modelbouwwinkel en wolwinkel Creatique en rechts naast Timmerfabriek Van Spellen – in een geel huis met lindebomen. Bel als je het niet kan vinden. [FzM 18-5-02]

Studiegroep [log]

Bedankt voor de uitnodiging om met jullie studiegroep mee te doen. Hoewel ik sinds het verlaten van de School de weg van de witte wolk ben opgegaan, ben ik nieuwsgierig naar overeenkomsten en parallellen met het Werk van Gurdjieff en De Vierde Weg van Ouspensky.  

[Zo ben ik op onze zeswekelijkse studiebijeenkomsten ook erg geïnteresseerd naar de parallellen tussen Sankara's Advaita Vedanta en de instructies en de leerstellingen van de Boeddha. De verschillende invalshoeken en zienswijzen van dit diverse gezelschap medezoekers inspireren me enorm. Zo ook de verhandeling van F*. Ook op de weg van de witte wolk geldt het belang van handeling en discipline, devotie en overgave en kennis en inzicht – zoals F* dat in het schema heeft laten zien.] 

Daarom was ik meteen gewonnen voor jullie groep. Bovendien zou ik jou (jullie) meteen ook wat vaker zien (“... zoek goed gezelschap!”). Helaas was mijn enthousiasme wat ondoordacht. Ik ben in Eemnes bezig met een werkgroep over het Tibetaanse boek van leven en sterven en de oefeningen (guru yoga) die daarin ter sprake komen. Dat is ook op dinsdagavond – in ieder geval vanaf september. Ik kan dus niet op die dag. Waarvan acte. [FzM, 23-5-02]

Aan G* ( nu in Antwerpen) [log]

Lieve G*. Ik ben gestreeld. Ik zou zo'n vergelijking niet maken. Bovendien schelen je gastheer en ik toch wel zo’n tien jaar. Hij is in ieder geval tien jaren rijper dan ik, begrijp ik uit je vorige bericht met dat verhaal over jullie ontmoeting. Inderdaad heb ik het ook vrijwel nooit over toeval.

[G* is na haar carrière als omroepmedewerker op wereldreis gegaan en daar is ze nog steeds mee bezig. Ze komt aan kost en onderdak door het geven van lezingen en het organiseren van workshops over de vier edele waarheden van Boeddha.  G* is vorige week in Antwerpen aangekomen en logeert bij haar huidige gastheer B*.

Op de dag van die ontmoeting had een neef van B* een computer bij zijn oude oom neergezet en aangesloten aan het Internet. De neef moest meteen weer door en had geen tijd om er iets over uit te leggen. B* had tot dat moment nooit een computer aangeraakt. Hij weet er wel wat van - van vrienden en leerlingen (B* is dansleraar). Verder heeft hij wat ervaring met Internet Explorer op de computers in de bibliotheek. De meeste informatie haalt hij uit de boeken en de uitgebreidde muziekbibliotheek. Daar is al zo'n overvloed aan muziek en informatie, dat hij nog niet naar het Internet taalt.

“Alleen al de muziek – de wereld van de muziek is zo enorm uitgestrekt en veelzijdig, daar zijn een paar mensenlevens voor nodig voor je alles gehoord en beleefd hebt. Ik heb voorlopig nog geen computer nodig om dat aan te vullen. Maar nu er ineens kant en klare een werkende computer in de werkkamer staat, begin ik toch nieuwsgierig te worden.”

B* was naar de bibliotheek gegaan voor een boekje over computers. G* ontmoette hem daar aan een leestafel. Hij las een boekje over Windows 2000. G* was in een boek over Gurdjieff bezig. Ze raakten in gesprek. Hij bleek veel te weten over de muziek van Gurdjieff en zij kende wel iemand die nog met Windows 2000 werkt.] [FzM 28-6-02]

Radio [log]

Ik ben erg verknocht aan radio. Als schooljongetje luisterde ik op een raket-vormige transistorradio naar de geluiden uit de wonderlijke wereld van radio. The Beats Begins en ik luister mee! Nachtenlang scan ik millimeter voor millimeter de golflengten af op zoek naar nieuwe ontdekkingen – vooral op muziekgebied.

Thuis werd alleen zondagsavonds de grammofoon tevoorschijn gehaald.   Mijn ouders dansten op de 78- en 45-toerenplaatjes van Harry Belafonte, Peggy Lee, Pat Boone, the Platters en Perry Como. Met mijn radiootje kwam ik in contact met heel andere muziek. Muziek uit verre en vreemde landen: blues en rock ’n roll, raga’s en polka’s, fado’s en negro spiriuals, kamermuziek en vioolconcerten, koren en symfonieorkesten, opera en operette.

De muziekwereld was een overweldigende ontdekking. Zo uitgestrekt en oneindig veelzijdig dat het de dimensies van het uitspansel aannam. Het was geweldig om met zo’n simpel apparaatje (kinderspeelgoed eigenlijk) zo ver in  deze nieuwe dimensie te kunnen duiken.

Na dat eerste transistorradiootje heb ik altijd radio om me heen gehad. Ik vind het radiogedeelte verreweg de belangrijkste functie van een geluidsinstallatie. Belangrijker dan mijn verzameling tapes en cd’s. In tegenstelling tot een muziekverzameling - hoe groot ook - kan radio je ineens met iets totaal nieuws confronteren. Of iets uit een hoek waar je nooit zo voor openstond en wat bij nader inzien schitterende muziek blijkt te zijn. Dat is het intrigerende van radio – de kans op iets ongehoords. [FzM, 6-8-02]

The Fifties [log]

Op zoek naar informatie over radio Luxemburg in de jaren ’50 kom ik op een webpagina van Jingleweb en het Rock Radio Scrapbook. Terwijl ik naar een radiocommercial uit 1958 luister, ben ik terug in de intrigerende wereld van de Saturday Evening Post, Life Magazine, National Geographic en Popular Mechanics (mijn vader toen zeer gefascineerd was door dit nieuwe land). Ik maakte daar kennis met ‘the American Dream’ en groeide op met de trends van de Fabulous Fifties. Ik keek plaatjes en verzamelde de eerste Engelse woorden. Ik verslond alles over: teenagers, ice cream soda, milkshakes, hot dogs, Hollywood, Superman, Dennis the Menace, het werk van Norman Rockwell, de indringende fotografie van Robert Capa, Robert Frank en Henri Cartier-Bresson. [FzM, 6-8-02]  

Bibliotheek van B* [log]

Je bent een paar dagen de stad uit, horen we als we bij je logeeradres in Antwerpen aankomen. We worden hartelijk ontvangen door B*. Hij nodigt ons meteen uit voor de lunch en het diner. We kunnen bovendien blijven slapen. Er is keus uit vier logeerkamers. In wat een fraaie en monumentale patricierswoning wonen jullie. Trappen en gangen herinneren me aan het huis op Schaep en Burgh in ’s-Graveland – heb jij dat ook? We voelen ons meteen thuis. Vanmiddag komen er leerlingen van B* en zullen we on zelf vermaken. Maar vanavond – na een lichte maaltijd met vers desembrood en groente - en fruitsalades – heeft de heer des huizes alle tijd voor ons.

Terwijl Ebella zich in de moestuin vermaakt, breng ik de middag in de bibliotheek door. Het wordt een feest der herkenning. Je weet dat ik, sinds ik in Hilversum woon, het merendeel van mijn boeken bij de buren in de loods heb opgeslagen en dat ik daar nu al jaren niet of moeilijk bij kan. Vorig jaar had Jaja de ruimte nodig voor zijn stookketel. Ik heb ik de boekenkasten en de dozen met boeken in onze garage opgeslagen. Daar staan ze nu nog steeds. Veel van die  boeken zijn door vocht en schimmel zijn aangetast, maar ik kan het nog steeds niet over mijn hart verkrijgen om die bij het oud papier de doen.

In de bibliotheek van B* zie ik veel van die jeugdboeken terug. Zo heeft B* het complete werk van Colin Wilson staan. Ik zie dat ik lang niet alles van deze schrijver heb gelezen. Ik zie ook veel van en over de andere ‘angry young men’: John Wain, Kinsley Ames, John Brain, Allan Sillentoe. Vooral Colin Wilson is van grote invloed geweest op mijn levensvisie. In zijn boeken maakte ik kennis met ‘het Werk’ van Gurdjieff en Ouspenski, over de kracht van aandacht, wakend slapen, geheime leringen, spirituele scholen en de ziekte van morgen. Ook de andere belangrijke schrijvers uit mijn middelbareschooltijd zijn goed vertegenwoordigd: Jack Kerouac (On the Road, Dharma Bums, The Subterraneans, Doctor Sax, Lonesome Traveler en Big Sur) en die van Aldous Huxley (Brave New World, the Doors of Perception, Heaven and Hell, Island, The Devils of Loudun) - boeken waarin ik in contact kwam met intrigerende zaken als marihuana, zen, meditatie, trancetechnieken, bewustzijnsverruiming en LSD…   (B* heeft ook veel over ‘psychedelica’.)

Mijn hart springt op als ik bij het gedeelte over boeddhisme en tantra kom. Ik heb nog nooit zoveel boeken van Osho bij elkaar gezien (later hoor ik dat B* ook een tantrika is). En dat geldt ook voor het aantal boeken over tantra en zen. Tijdens het bekijken en bladeren kom ik in elk boek een of meerdere bladwijzers met aantekeningen en pagina-verwijzingen tegen. Ik wordt steeds nieuwsgieriger naar deze B*. Aan de boeken te zien zal B* maar een paar jaar ouder zijn dan ik (dat zal ik hen vanavond bij het avondeten vragen). En als ik dan ook nog in het relatieve smalle kastje ‘fictie’ mijn beide favoriete fictie-schrijvers Richard Brautigan (Trout Fishing in America, The Pill Versus the Springhill Mine Disaster, In Watermelon Sugar, The Abortion: An Historical Romance 1966) en  Roddy Doyle (The Commitments, The Snapper, The Van, A Star Called Henry) zie staan, vind ik de overeenkomsten in smaak en interesse wel heel erg opmerkelijk. [FzM, 12-8-02]

Boven verwachting [log]

Otto is vandaag naar de trouwerij van zijn zwager. Dat wordt een heel feest. Stadskoor Eemnes zingt mee in de kerk. Na de inzegening stapt het bruidspaar, familie en gasten in een boot naar Pampus. Zondagochtend wordt het gezelschap terugverwacht in de opstaphaven. Het gegeven dat hij niet weg kan, beklemt Otto  enigszins. Hij zal er rekening mee moeten houden als hij het allemaal wil meemaken.  

Otto heeft een speciale kijk op dit soort festiviteiten. Hij kijkt er net zo naar als bij het reizen. Bij een motor- of autorit concentreert hij zich volledig op het reisdoel. Als er onderweg gestopt wordt, is hij vooral nieuwsgierig naar de volgende stop. Met feesten heeft Otto dat net zo. Zou het elders¹ leuker zijn dan hier? 

Deze keer is Otto echter niet erg verwachtingsvol. Wat valt er te verwachten van een etmaal op een boot? Het pakt anders uit dan hij had kunnen bevroeden. Het schip waar alle gasten worden ontvangen, blijkt een luxe schoener van vijfenveertig meter te zijn. Er wordt ook niet afgemeerd bij Pampus. “Het was boven verwachting,” vertelt Otto later.

….

[¹ Mij veel te onrustig. Het sluit me af van de situatie van dat moment, die zonder die verwachtingen bijna altijd boeiend / gezellig / aangenaam blijkt te zijn. Ik heb het helemaal niet zo op verwachtingen. Ik heb ze zo min mogelijk. Ik zoek er ook geen voedsel voor. Als ik van plan ben om naar een film te gaan, stop ik met het verzamelen van voorkennis. Ik lees dan geen recensies en ik hoef bij voorkeur ook niet speciaal de mening van anderen te weten. Als ik die toch te horen krijg, probeer ik die naar waarde te schatten. Dat hangt van het gebied af. Ik kan iemands mening op muziekgebied hoog achten, terwijl ik op andere gebieden een tegenovergestelde smaak heb. In dat geval kan een negatieve mening juist een aanrader zijn. Maar het is leuker om geen enkele verwachting te hebben. Verwachtingen komen zelden uit. Mensen met hoge verwachtingen zijn vaak teleurgesteld.]

“JA, IK WIL! Een dag om nooit te vergeten. Een schitterende huwelijksboot glijdend over het water als een witte zwaan. Op een dag waarop alle mooie wensen in vervulling moeten gaan, verwachten jullie een spraakmakende accommodatie en een perfecte verzorging. Je wilt niet alleen jezelf verwennen, maar ook je familie, vrienden en relaties.” [De Hazestad Compagnie]

“Ons logboek. Mooi weer met af en toe een lachbui… Op 10 mei jl. maakte ik met mijn gasten een tocht met de Egelantier om ons zilveren huwelijk te vieren. De dag is voor ons onvergetelijk geworden.” [Lees verder] 

Bruiloft De Taal van het Water  Driemastschoener 'Oosterschelde' Driemastschoener Mare Frisum Schoenerbrik Jantje De Eendracht

Bazige vrouwen [log]

Intrigerende kop in de Telegraaf van zaterdag 14 september 2002: ‘Bazige vrouwen baren meer zonen.’ Hoe is dat in jouw omgeving, G*? Hier thuis ben ik er nog niet helemaal uit. Zijn de vrouwen met zoons om ons heen ‘bazige vrouwen’? Herken je dat in Nien,  Dodo, Mon, Barbara en Jannie? En hoe zit dat met de dames Greves? Vind je Martine en Joanna baziger dan Carin? [FzM, 14-9-92]  

“AMSTERDAM - Bazige vrouwen die zwanger zijn, maken 80 procent kans op een zoon. Dat zegt een psychologe van de universiteit van Nieuw Zeeland. Volgens dr. Valerie Grant, die zelf drie zoons heeft, produceren bazige vrouwen meer zonen, omdat ze een hogere testosteronspiegel hebben. Rustige vrouwen krijgen daarentegen vaker een meisje.” [Telegraaf, 14-9-02]

Krantenstrips [log]

De Internet Top 10 van deze week in het Algemeen Dagblad is op zichzelf al de moeite waard om regelmatig te bezoeken. Ik vind er elke week een paar leuke of intrigerende koppelingen.

De AD tip van deze week is verhuizennaarduitsland.nl: “Wonen in Duitsland staat de laatste jaren in toenemende belangstelling.” Weer wat anders met al die toekomstige huis- en grondbezitters in Frankrijk en Portugal om me heen.

Snelste stijger in de top 100 is de krantenstrippagina van de Houston Chronicle. Op die pagina kan je uit 100 Amerikaanse krantenstrips een persoonlijke selectie samenstellen.

Ik ben vanaf de eerste Donald Duck en Robbedoes stripliefhebber met een brede belangstellingen. Uit die tijd komt ook mijn interesse voor Amerikaanse krantenstrips uit de kranten die mijn vader van zijn reizen meebracht. Omdat ik de taal niet machtig was en van de meeste strips de opzet niet kende, bleef veel humor lang voor me verborgen. Dat gaf niet. De strips waren er niet minder intrigerend om. Als ik bij Martine en Geoff het dikke zondagnummer van the Washington Post de kleurige strippagina doorneem, doorzie ik de grap vaak nog steeds niet. Zoals deze strip: Apartement 3-G.

De krantenstrippagina van de Houston Chronicle is dus zeer aan me besteedt. Nu kan ik van sommige strips eindelijk de clou ontdekken. Om te beginnen heb ik alle 100 comics aangevinkt. Dat is voor uren kijkplezier. [6-9-02 Meer in Standplaats Hilversum]

Internet Top 10 verhuizennaarduitsland.nl Appartement 3-G krantenstrippagina

Rugklacht [log]

Ik ben met grote grindtegels bezig geweest en ik heb daarbij iets geforceerd in mijn onderrug. Dat heb ik lang niet gehad. In mijn werk voor het NOB is het een paar keer voorgekomen dat ik met enthousiast camerawerk door mijn rug ben gegaan. Naar aanleiding daarvan ben ik rekening gaan houden met mijn onderrug. Wat niet mocht verhoeden dat ik tijdens een motortocht door Ulster en Donegal na een nacht in een slecht bed met doorgezakt matras door mijn rug ben gegaan. De beroemde chiropractica dr. Helga uit Sligo heeft me niet kunnen helpen. Ik heb de reis moeten afbreken - ik kon niet of nauwelijks van de motor komen. Weer terug in Hilversum heeft chiropracticus De Koekkoek me in twee behandelingen genezen. Sindsdien heb ik geen rugklachten meer gehad.

Tot deze week. De meeste grindtegels uit de achtertuin heb ik al in mijn handen gehad, maar de steen die me de das omdoet, komt van het erf. Bij de poort naast de garage wil ik om een bundel metalen pijpen heen. Daarbij kom ik uit het lood te staan en schiet het in mijn rug. Dat kom niet goed uit. Ik heb aangeboden Max te helpen met het sauzen van zijn huis, maar toen ik daar donderdagmiddag naar toe kroop, is hij gelukkig net klaar. Ik kan weinig voor hem kunnen betekenen. Omdat ik dit weekeinde met negen vrienden rond en door de Oostvaardersplassen wil gaan wil gaan banjeren, dringt de tijd. Ik wil zaterdag op z’n minst in staat zijn om te fietsen en lopen. 

Rugklachten Chiropractie Oostvaardersplassen

De Spierverwarmer [log]

Otto raadt me aan ‘De Spierverwarmer’ te proberen. ‘De Spierverwarmer’ is een geavenceerd elektronisch warmte-apparaat waarmee spierpijnen en andere verkrampingen behandeld kunnen worden. Ik heb goede resultaten met de ‘De Spierverwarmer’ gezien. Het heeft Jannie indertijd in een paar sessies van van een heftige rugpijn afgeholpen. Otto heeft een ‘Spierverwarmer’ in huis. Hij heeft het apparaat gekregen van uitvinder Ben van Zanten die indertijd veel bij Otto over de vloer kwam vanwege de publiciteit die voor het  ‘geavanceerde warmtekussen met dieptewarmte’.

Ik heb ‘De Spierverwarmer’ met handleiding opgehaald uit Eemnes. De tijgerbalsem en de ruggengraatoefeningen brengen al wat verlichting, maar dat gaat me niet snel genoeg. Ik heb nog maar twee dagen voor het ‘vrij gezellig weekeinde’ in het Oostvaardersplassen. Het vooruitzicht trekt me niet om daar als een oude man in het kamp rond te blijven schuifelen terwijl mijn fittere leeftijdsgenoten en de jongemannen op weg zijn naar burlende herten en willige hinden.

“… Als niets meer schijnt te helpen…” kopt de folder die bij de handleiding zit. En inderdaad: ‘De Spierverwarmer’ maakt alle beloftes waar. Meteen nadat ik het spierkussen op het pijncentrum richt, trekt de zeurende pijn weg en komt daar een aangename warmte voor in de plaats. Na één sessie is het ergste leed geleden. En na de tweede sessie - een dag later - is de pijn vrijwel weg. Ik kan mee de natuur in. 

Het edelhert in Nederland Het damhert Gerard Schouten's hertenpagina Hertensoorten

Geachte mevrouw, mijnheer. Bij nader inzien heeft een gezamenlijke rekening meer nadelen dan voordelen. Het aardige van een gezamenlijke rekening zou kunnen zijn dat beide partners onafhankelijk (en/of) de portefeuille kunnen beheren als de ander op reis is. Toen we na gedoe met een fout wachtwoord beiden moesten tekenen om weer bij onze portefeuille te kunnen komen, kwam dat slecht uit: de één was op reis, de ander moest op een handtekening per post wachten. In een reactie op een e-mail over deze rompslomp, schreef iemand bij Alex terug over de noodzaak in verband met eventuele ‘relatieproblemen’. 

Wat banken en beleggingsinstellingen met onze relatieproblemen te maken hebben, is me een raadsel. Puur paternalisme, bevoogding, vaderlijk optreden. Zulke zaken zijn wettelijk geregeld in huwelijkse voorwaarden, samenlevingscontracten en partnerschappen. Daar hebben andere organisaties en bedrijven zich niet mee te bemoeien.

[Lang geleden namen M* en ik het dramatische besluit om uit elkaar te gaan. Dat ging in goede orde: geen ruzie, geen misverstanden, geen gedoe. Emotioneel was het al ingrijpend genoeg. Naast onze persoonlijke rekeningen bij de Rabobank in Eemnes  hadden we twee en/of-rekeningen. De dag nadat ik besloten had bij M* weg te gaan, had ik voor een gewone geldopname de handtekening van M* nodig. Aanvankelijk reageerde ik nogal laconiek. Hoe weten ze daar dat M* en ik van plan zijn uit elkaar te gaan? Ook toen al stond deze later opspraak geraakte Rabobank middenin het financiële leven van deze kleine dorpsgemeenschap, maar dat zulke persoonlijke informatie zo snel bij hun 'intelligence department' zou zijn, had wel wat benauwends. Zou M* nou ook een handtekening van mij nodig hebben als ze geld van die rekening had willen  opnemen? Of hadden ze daar op die bank al gekozen voor de ‘verlaten vrouw’? Ik ben die dag in ieder geval meteen van bank veranderd.]

Door dit wachtwoordgedoe is de portefeuille bij Alex enigszins in onbruik geraakt en is de meeste activiteit verschoven naar andere beleggingsinstellingen. Naar aanleiding van het persoongegevensformulier willen we daarom graag een naamsverandering van betreffende rekening. Met vriendelijk groet, [FzM, 18-10-02]

Klanklandschap [log]

Ik ben op een duin in Noordwijk geboren.  Als klein kind - ik lag in een bed met houten spijlen in een kamertje dat uitkeek op het strand net ten zuiden van de vuurtoren - genoot ik van mijn eerste klanklandschappen: de golfslag van de zee, gierende en fluitende winden en bovenal het getik van de touwen tegen de vlaggenmasten op de boulevard. Als ik aan de kust ben en deze geluiden weer hoor, raak ik in een aangename wakkere staat en ben ik in een mum van tijd afgestemd op een lange golflengte. Bij elke pier of zeilhaven raak ik in de ban van deze oergeluiden. Hoe harder de storm, des te sneller is de geest leeggeblazen en ga ik op in een groter geheel.

Later zijn er veel andere klanklandschappen bij gekomen. Ik heb als jongetje een jaar in huis gewoond bij mijn grootouders in Rotterdam. Hun huis stond niet ver van een groot rangeerterrein tussen de dierentuin en het Centraal Station. Ik ben daar gevoed met een mengeling van trein- en rangeergeluiden met op de achtergrond trompetgeluiden en gebrul, gelach van de hyena’s, geblaf, speenvarkengeschreeuw en vogelgezang. En als de wind van een andere kant kwam, hoorde je de schepen in de haven, de grote helikopters langs het Groot Handelsgebouw en af en toe een vliegtuig van of naar vliegveld Zestienhoven.

In Den Haag raakte ik in de ban van stadsklanklandschappen. We hebben daar in een rustig straatje langs een kazerneterrein gewoond. In een huis met een fascinerend geluidslandschap: het diepe gebrom van grote trucks en tanks, het gegier van snel accelerende Jeeps, de zware slag van de Triumph motoren, geschreeuw van sergeants en gestamp van marcherende manschappen, en zo nu en dan een schetterende trompet. Deze geluiden werden gefilterd door de grote bomen op het duin achter het militaire terrein en in balans gebracht met het diverse geluid uit bos en duinrand. Aan het eind van de middag stond het klanklandschap in het teken van de fietsers-in-uniform die in een lange colonne door het straatje ruisten: het rubberachtige geratel van fietsbanden over de straatsteentjes, het geknars van uitgelubberde fietskettingen en het getik van een kromme trapper, het schuiven van de broeken onder de lange regenjassen en het zachte geklapper van de jaspanden, heel af een toe een rinkel van een fietsbel, een enkele groet of verwensing en soms wat gelach en gefluit. Dit dagelijkse fietskonvooi bepaalde het unieke klanklandschap in de Van Voorschotenlaan rond half zes. [wordt vervolgd]

Klanklandschap 2 [log]

Later verhuizen we naar een huis op de Waalsdorperweg. Dat is maar één straat verder dan de Van Voorschotenlaan. Daar is een klanklandschap van een steeds drukker wordende doorvoerroute. Tanks, trucks en legerjeeps komen dagelijks de straat door gedenderd. Mijn slaapkamer ligt aan de achterkant van het huis en kijkt uit op de kleine achtertuin. Het diepe motorgeronk komt van ver over de hoge huizen. Aan de klankhorizon klinkt het gerinkel, geklingel en knarsende tramrails als achtergrond van getjilp van mussen, roodborstjes en spreeuwen en het gehuil van de zeemeeuwen hoog in de lucht.

In het jaar dat ik in Londen heb gewoond, leer ik in veel uiteenlopende klanklandschappen kennen: de zachte tuintjesgeluiden in Goldens Green, de ‘City sounds’ in Kensington, de landerige geluiden van Putney en de levendige geluidsbeelden in Soho en het parkklanklandschappen van Sloan Square en Hyde Park Corner.

Later leg ik een aantal klanklandschappen vast op tape. Het bergklanklandschap in Blatten in Wallis, de allebei fascinerende geluidslandschappen aan de voor- en achterkant van het appartement in het centrum van Milaan, de klanklandschappen die ik op mijn reizen van tegenkom van zee, kust en klippen, zee- en vissershavens, watervallen, rivieren, fonteinen en  markt- en stadsgeruis. Het weer beluisteren van deze geluidsopnames brengt me soms ineens weer terug in dezelfde staat als toen ik de opname maakte. Als ik er bij een aanval van melancholie of zwaarmoedigheid aan denk, luister ik naar  zo’n geluidsopname en ben ik in een mum van tijd op een andere, rustiger golflengte en ontwaar ik ruimte tussen de kwellende dwanggedachtes, de angsten en somberheden. Dat brengt vrijwel meteen verlichting en acceptatie. Een zeer aan te raden methode waar ook J* zeker baat bij kan hebben.

Casus [log]

Natuurlijk schrijf ik terug. Niet meteen – sinds ik thuis werk, houd ik me verre van ‘deadlines’ en haastwerk. Voor zover dat lukt. Een ongedisciplineerde uitsteller als ik moet het veel te vaak hebben van energie-explosies op het nippertje. Vroeger leverde het halen van de tijdslimiet een gevoel van extase op. Dat paste bij het ‘gevaarlijke leven’ waar ik een hang naar heb. Maar tegenwoordig weegt het gevoel van verrukking nauwelijks op tegen de stress die eraan vooraf gaat. Die stress komt de kwaliteit meestal niet ten goede. Hoe nipter het halen van de tijdslimiet, des te afgeraffelder het resultaat. Na de eerste roes blijkt vaak dat ik in tijdnood nogal wat concessies heb gedaan. En dat ik me voor het gemak heb geconformeerd aan de middelmaat (“middelmaat versiert de straat”). En ik gekozen heb voor platgetreden paden en al te makkelijke oplossingen. Niets om erg trots op te zijn.

Ik vind het nu vooral erg stom van mezelf als mijn luiheid en gemakzucht steeds weer noopt tot paniekwerk onder hoge tijdsdruk. Ik lijd in ernstige mate aan wat Gurdjieff  “de ziekte van morgen” noemt. Daar is wel wat aan te doen, maar dat vergt veel aandacht, studie, meditatie en bezinning. Intussen hoed ik me voor oude automatismen en dwanggedachten.

Wat de één tenenkrommend vindt, vindt de ander juist sterk. En als je het omdraait, is het net zo geldig. Ik heb niets tegen ‘diverterende onderwerpjes’ op radio en televisie. Integendeel: ik ben verzot op ditjes en datjes. Daar luister ik veel liever naar dan al het dagelijkse commentaar. Al die meninkjes en aan-de-kaak-stellerij ruil ik liever in voor wat kunstgenot, wereldradio, wat diepte en plezier. Daarom luister ik inderdaad weinig naar Radio 1. Zeker niet nu Radio 747 die plaats op de middengolf heeft overgenomen. Op Radio 747 zijn nu prachtige programma’s te horen als Dolce Vita (“Op zoek naar de bronnen van inspiratie”),  Plein Publiek, Madiwodo,  Wereldnet, Radio Urbania, De Avonden van Wim Noordhoek en natuurlijk ook het dagelijkse hoorspel Radio Bergeijk. Daar kom ik de dag over het algemeen wel mee door. Verder wissel ik af tussen Radio 4 en BBC World Service. Bussiness Nieuwsradio beluister ik meestal maar een half uur . Eén  herhaling kan ik wel hebben – meer vind ik hoogst irritant.

Ons luisterprofiel zal inderdaad wel enigszins verschillen. Een nieuwsdier als jij vindt het juist leuk om achter het nieuws aan te jagen en dat te becommentariëren.  Hij zal zich  noodgedwongen door veel onzin moeten worstelen. Als gewone radioluisteraar en televisiekijker zonder speciale belangstelling voor nieuws, heb ik daar minder last van.

Sinds jij het tot een casus bestempeld hebt, hoor ik overal vreemde zinswendingen, ongelukkige uitlatingen, tenenkrommende opmerkingen en andere enormiteiten. [In de jaren dat ik voor Andries Knevel werkte, zijn er heel wat tenenkrommende meningen en uitspraken gepasseerd - vooral van de programmamaker zelf. Dat is het zout in de pap tussen al dat gezever en gezeur – het maakt dat je zo’n programma toch kan uitzitten.]

Grappig vind ik bijvoorbeeld dat zowel RTL Nieuws als het NOS Journaal zich zondag afvragen waarom het treinverkeer wordt stilgelegd, net nu de ergste storm voorbij is. “Dat is toch mosterd na de maaltijd?” roept La Praag vol onbegrip, terwijl er net is bericht over het ingestorte dak van het Centraal Station in Amsterdam. Dit soort vreemde gedachtekronkels intrigeren me, zeker als  verschillende redactieteams dezelfde invalshoek gebruiken.  

Ook opmerkelijk: In een vraaggesprek over de groeiende belangstelling van spiritualiteit in Nederland, zegt een autoriteit op dit gebied dat “het omarmen van bomen natuurlijk maar excessen zijn”. De verslaggever hoort niet dat de man iets tussen uitzonderingen en exemplarisch bedoelt en laat de naam van prinses Irene vallen. Meer ergerlijk dan grappig is de gefrustreerde presentator op Radio 1 die in de afkondiging wraak neemt omdat ze in het telefoongesprek als onbenul te kijk is gezet. Als ik háár stem weer hoor, wissel ik meteen van golflengte.

Leuk te horen over het 'family fitness'. Volgens mijn raadsman op dat gebied,  W*, heeft een fitnessactiviteit alleen zin als je dat minstens drie of vier keer per week beoefent. Jullie doen dat. Dat past goed in de tijdsgeest. En het lijkt me ook heel gezellig, met vrouw en dochter naar de sportschool. Ik ben benieuwd wanneer ik veranderingen aan jullie zie.

Ebella en ik doen tegenwoordig ook aan fitness. We staan elke werkdag extra vroeg op om mee te doen met de ochtendgymnastiek o.l.v  Olga Commandeur en Karl Nooten in het AVRO-programma Nederland in Beweging op Nederland 1. [Ik  weet dat Otto en ook G* daar ook zo nu en dan naar kijken en we voelen ons zo een kwartier lang verbonden met één grote 'fitness familie'. Otto beweert Herman Broekhuizen te hebben zien meedoen aan dit programma. Let maar eens op de oudere man die sommige oefeningen vanaf een stoel mag voordoen.] Terwijl Ebella en ik voor de televisie steppen en zwaaien, denken we ook aan jullie inspanningen op dit gebied. Dat is een mooi beeld: jij fanatiek aan het spinnen, terwijl je de benen van je vrouw boven je ziet trillen en schudden. Het lijkt ons ook wel wat: 'family fitness'. Zodra wij er de rust en de vrije tijd voor kunnen vinden, willen wij ook meedoen. Mochten jullie daar tegen die tijd nog steeds zo fanatiek mee bezig zijn, haken we graag in.

[FzM, 1-11-02]

LA ROCHE -EN-ARDENNES [log]

Dag Gina. Is het fijn om weer thuis te zijn? Dat heb ik in ieder geval wel: Ik ga graag op reis. En het thuiskomen is mogelijk nog leuker. Hoe kort ik ook op stap ben geweest. En was je treinreis naar Brussel de moeite waard? Ik hoop dat je ook wat van carnaval hebt gemerkt en dat je veel vrolijke feestvierders bent tegengekomen. In La Roche was vrij weinig van carnaval te merken. De berg- en dalbewoners daar zijn duidelijk wat minder uitbundig dan in Limburg, Brabant en Vlaanderland.

Ik heb ooit een feestelijke treinreis tijdens carnaval meegemaakt van Maastricht naar Hilversum. Dat was leuker en maakte meer indruk op me dan al het gezwalk en kroeggeloop ervoor. Is je nacht in het Sheraton je ook bevallen? En ben je er nog op uit geweest voor de lekkere Belgische keuken?

Ik moet met lichte blos op mijn wangen bekennen, dat ik je zaterdagavond heus wel over dansen had gehoord, maar dat op dat moment niet goed tot me door heb laten dringen. En dat terwijl ik in gewone doen erg graag dans, als het even kan. Ik verbaas me soms om mijn verkeerd gerichte blik en inschatting in sommige situaties. Ik maakte me ook nog schuldig aan een veel voorkomende denkfout: Denken voor een ander (... Gina zei toch net dat ze wilde gaan slapen...). Gemiste kans. En dat is zonde. Dans jij trouwens graag?

Het weekeind van 29 en 30 maart heb ik al afspraken. Ik heb zondag een studiedag over een groep filosofiestudenten (waaronder twee van mijn vroegere leraren van School voor Filosofie. Ik voel me zeer vereerd dat ik mee mag studeren).

JARIG [log]

Ook is Ebella diezelfde zondag jarig. Ebella viert haar verjaardagen behoorlijk intens. Op de avond ervoor gedenkt ze de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Alsof het een jaarwenteling betreft begint ze aan een nieuw levensjaar en houdt ze open huis: van ’s morgens vroeg tot vroeg in de ochtend. Vanwege de studiedag wordt het anders.

Ik wil die zondag in ieder geval terug zijn. Jij moet maar kijken of er genoeg tijd overblijft voor je plannen. Voor de tweede set dagen zie ik geen obstakels. Ik kan in twee, drie dagen een perfecte setup voor je verzinnen, zodat je zelf op elk gewenst moment al de vergelijkende opnames kan maken die je wilt. Ik denk dat je daar veel meer aan hebt, dan er een tweede persoon bij te halen. Wat planning betreft is dat ook veel realistischer, lijkt me. Met een Polaroid instant camera bouw je in mum van tijd een handig, goed toegankelijk en overzichtelijk fotoarchief waar je alle kanten mee op kunt. Je kan ook modernere apparatuur gebruiken: een digitale video- of fotocamera verbonden met je computer. Dat geeft extra gemak bij het verwerken en rubriceren van de gegevens en beelden bij je onderzoek. Maar als je dat nog niet echt nodig hebt, is een Polaroidcamera voorlopig prima.

Het mag er misschien ietwat minder professioneel uitzien dan een overgevlogen expert-in-het-een-en-ander (een doktersjas past me niet, hoor), maar als de patiënt meteen de door jouw gemaakte polaroid kan bekijken en vergelijken, maakt dat veel meer indruk. [Hoe bewaar jij je gegevens eigenlijk? Heb je alles op harde schijf of werk je met mappen en dozen?] Ik houd je op de hoogte. Een leuke dag en avond gewenst, mzm 3/3/03

BESCHERMING TEGEN DE DUIVEL [log]

Folders en andere brievenbusreclame kunnen we bij de buren komen doornemen. Wij krijgen dat allemaal niet vanwege een NEE/JA-sticker. Ebella vindt dat aan de ene kant wel jammer. Ze mag graag door stapels aanbiedingen en acties bladeren. Aan de andere kant is het ook heel erg gezellig om dat onder het genot van thee en zandkoek bij haar vriendin te gaan doen.

Volgens Milieu Defensie krijgt een gemiddeld huishouden 34 kilo ongeadresseerd reclamedrukwerk te verwerken. Daar heb ik geen zin in. Wij hebben onze handen al vol aan ladingen kranten en tijdschriften die door ons huis stroomt.

Ik heb nooit een NEE/NEE-sticker overwogen – ik wil De Gooi- en Eembode niet missen. Het is mijn belangrijkste informatiebron over Hilversum.

De NEE/JA-sticker voldoet goed. De sticker wordt redelijk gerespecteerd. Alleen een paar pizzakoeriers, shoarmabezorgers en een enkele zelfstandige voelen zich niet aangesproken. Gelukkig maar. Ik zou het kaartje van Mr. Farabe gemist hebben. Op een opvallend klein wit papiertje belooft dit "...GROOT MEDIUM en HELDERZIENDE *Mr.Farabe* BEKEND, EFFICIËNT absolute trouw tussen gehuwden... hereniging na scheiding... Duivel, bescherming tegen elk gevaar, slechte invloeden en ongeluk... Direct resultaat, 100% na enige dagen."

Een helderziende die bescherming tegen de duivel biedt en ook voor absolute trouw kan zorgen. Ik vraag me af of Mr. Farabe deze papiertjes eigenhandig in de brievenbus heeft gestopt. Zou het GROOT MEDIUM zelf aan de deur zijn geweest? Of heeft deze toekomstonthuller een schare getrouwen tot zijn beschikking die graag voor hem folders lopen? [FzM 2.7.03]