1Kattenhuis  [log]

Het is alweer zeven maanden geleden dat de laatste van de katten Balou na veertien jaar uit ons leven is verdwenen. Mevrouw Ting was al twee jaar dood. Haar nicht, de mooie rode poes Blij Getij, is hier op de Hoge Larenseweg doodgereden door een bromfietser.

Ebella wil meteen weer een poes in huis. Ik wil wachten tot na onze reis in januari. Als er weer een nieuwe poes in huis komt, moeten we daar - zeker de eerste maand - de volle aandacht aan kunnen geven.

Na onze thuiskomst uit Florida  komt ons buurmeisje, Gül, meteen afspreken wanneer we naar het dierenasiel zullen gaan. Ze mag mee om een poes uit te zoeken. Ebella kan pas komende donderdag.   Dat is wel erg laat. We spreken af om woensdagmiddag alvast te gaan kijken – dan kan Ebella de volgende dag de uiteindelijke keus maken.     

Die woensdag vraagt Gül of haar nicht Ruweda en neefje Abdulah ook mee mogen. We fietsen via de hei naar het dierenasiel. Het is net na de middagpauze. Een drukte van belang  – veel vrijwilligers komen langs om de honden uit te laten. Dat is bijzonder spannend voor Gül, Ruweda en Abdulah. Ze zijn zonder huisdieren opgegroeid en zeer op hun qui-vive als er maar een hond hun kant op kijkt. Abdulah blijft wel cool, maar de meiden vliegen me panisch om mijn nek als ze door een enthousiaste hond begroet worden.

Ze vinden poezen zelfs een beetje eng. Gül en Ruweda hebben een voorzichtige relatie achter de rug met Mevrouw Ting en Blij Getij. Ting liet zich geduldig aaien en betasten, maar Getij paste daarvoor. Getij maakte er een spelletje van. Ze liet zich veel liever opjagen – tot ze er genoeg van had - en via het dakterras net buiten handbereik zich ging liggen wassen.

In het kattenhuis van Dierenasiel Crailo zijn de kinderen zeer op hun hoede. Waar je kijkt zit of ligt een kat je aan te kijken. Alleen Ruweda is niet te stuiten en springt vol liefde op de meest bedeesde  en hoogst aaibare katten af. Veel zijn daar niet van gediend, maar daar zit ze niet erg mee. Dat begrijpt ze wel. Ze zijn per slot van rekening  niet voor niets in een dierenasiel. En er zijn genoeg andere nóg poezeliger  poezen die haar aandacht wel kunnen verdragen. Abdulah vindt het in het kattenhuis allemaal wel interessant. Maar hij  verheugt zich op de  hondenverblijven.

Gül wijdt zich zorgvuldig aan haar taak - een lieve en mooie poes zoeken die Ebella vast ook lief en mooi zal vinden. Ze wijst me op een klein zwart katje dat in een hok apart zit. Als we het diertje begroeten, drukt het zich tegen de tralies aan. Het ís een poes en ze heet Sheba. De hoofdverzorgster waarschuwt dat het een erg schuchter diertje is. Ze kijkt bezorgd naar Gül, Ruweda en Abdulah. Ik kriebel voorzichtig tussen haar oren en ben meteen gewonnen.La

2 Maan [log]

“Hoe is het daar op jullie school in Karaman? Natuurlijk denken we hier veel aan jullie. Jullie krijgen echt elke dag de groeten van Gül en Ruweda. Jullie zitten nu wel op deze pagina te wachten, maar zij vinden het veel interessanter als jullie een nieuwsbrief of weblog voor hen maken. Het mag ook in het Turks, zegt Ruweda. Dat vertalen ze wel voor mij. Maar een gewone brief is ook erg welkom. Uit de vorige wordt nog steeds voorgelezen. Jullie nichten zijn extra nieuwsgierig naar jullie belevenissen omdat ze zich realiseren dat ze over een paar jaar ook naar jullie school gestuurd kunnen worden.

Ik moet jullie namens de dames op de hoogte houden met het reilen en zeilen van Maansheba. Daar kunnen we nog kort over zijn: ze gedraagt zich nog behoorlijk afstandelijk. Ebella heeft wel een paar keer op een dag wat meer contact met haar. Maansheba ligt sinds een paar dagen af en toe op de vensterbank in de kleedkamer. Als Ebella er aan komt begint ze enthousiast kopjes te geven.” [FzM 1-3-02]  

3 Schuilplaats [log]

Maansheba is wat vreemd vanaf het begin. Zodra dit kleine zwarte poesje een poot over de drempel van de werkkamer zet, verdwijnt ze onder de stellingkast. Of ze schuilt achter de broodmachine in de opslagkamer, of onder het kledingrek in Ebella’s boudoir. Als ze met rust gelaten wordt, blijft ze daar de hele dag zitten. Maar als iemand toenadering zoekt of haar wil aaien, verhuist ze naar een nieuwe schuilplaats: achter de schminktafel of in de vensterbank van de logeerhut.

Hoewel Maansheba gesteriliseerd is, is ze om de twee weken wanhopig krols. Zo krols dat ze zelfs mij toestaat om haar aan te raken. Als ze zo krols is, wil ze ook graag naar buiten, het dakterras op. Ze nestelt zich dan op de reling tussen het struweel van de blauwe regen– veilig hoog en toch verscholen. Die reling wordt regelmatig gebruikt door de katten die van het dak, via het dakterras en het garagedak naar de achtertuin willen.

Een vaste bezoeker van het dakterras - en als het kan ook van de werkkamer - is de ijspanter, een elegante witte kat of poes die naar verluidt hoog boven de motorzaak een thuis heeft met nog drie andere katten. De ijspanter is de eerste die bij Maansheba langskomt.

De ijspanter valt op door de rust en de onverstoorbaarheid, waarmee ze zich een weg door ons huis baant. Later blijkt dat ze stokdoof is. Als ze in de buurt van Maansheba komt, begint die te grommen en te blazen, maar dat maakt natuurlijk weinig indruk. Pas als ik vlak voor haar ga staan, ziet de ijspanter me. De witte kat stopt, kijkt even omhoog om dan zonder enige haast langs me heen te lopen. In deze zomerse dagen staan alle ramen en deuren open. Dan is er bezoek te  verwachten van de kattengemeenschap hier.

Maansheba kan nog steeds geen andere katten om zich heen hebben. Het lijkt erop dat ze helemaal geen andere levende wezens om zich heen wenst. De eerste maanden leidt onze nieuwe huisgenoot een nogal teruggetrokken bestaan. Zodra we haar weer op een wonderlijke schuilplaats tegenkomen, zoekt ze meteen een andere plek. Het langst heeft Maan zich teruggetrokken op de vensterbank in de logeerhut. Daar hebben we haar volkomen met rust gelaten. Dat bevalt haar prima. De enige van wie ze toenadering gedoogt, is Ebella. Die mag het kleine zwarte poesje echter onder geen beding oppakken, laat staan op schoot nemen. Dat is wel wat sneu voor moederpoes Ebella. [FzM, 3-8-32]

4 Cypers [log]

Ebella ontmoet regelmatig een rode poes aan de overkant bij mevrouw vE. De rode poes is daar wat hongerig aan komen lopen. Dan ben je bij mevrouw vE wel aan het juiste adres: alle katten zijn welkom - hongerig of slechts met lekkere trek.

Behalve bij mevrouw vE komt de rode poes ook bij overbuurvrouw Ko. Hoewel buurvrouw Ko kan zien dat deze mooie slanke kat meer dan genoeg te eten krijgt, geeft zij het dier elke dag een schotel melk. Omdat andere buren dat geen goed idee vinden ('Melk is helemaal niet goed voor poesjes'), lengt ze het daarop aan met wat water.

Op een dag ziet iemand van de ochtendkoffiekring bij mevrouw vE dat de rode kat zwanger moet zijn. Inmiddels is bekend waar ze thuishoort en wat haar naam is. De aanstaande moederpoes heet Puk.

Na de ervaringen met Maansheba zijn we toe aan een wat gezelliger kat. Misschien is het voor Maan ook wel beter als er een klein poesje bij komt. Ebella maakt kennis met Linda, Sandra en Max, de eigenaren van Puk. Ebella vraagt of ze eventueel een kitten uit het nest van Puk mag uitzoeken. Of zijn die al vergeven? We willen een dame, een poes (ik heb me ooit door Dora de voordelen daarvan laten uitleggen– ik zal haar vragen of zij die nog weet).

Op woensdag 5 juni worden er vijf katjes geboren. De twee katertjes (een rode en een zandkleurige) vallen af. We hebben keus is uit drie even schattige en aandoenlijke poesjes. Ebella kan niet kiezen - ze vindt ze allemaal even leuk - ze wil ze wel alle vijf! Aan Betül, die mee mag kiezen, heeft ze ook niets. Die kan ook geen keus maken. Ze vindt de katjes wel lief, maar ook een beetje eng. Dus moet ik mee om te kiezen.

Ik heb meteen iets met een levendig, opvallend alert en onderzoekend cypers poesje. Ze is lekker intens bezig met broers en zussen en wat je verder in een groot gezin  allemaal tegenkomt. Af en toe neemt dit enthousiaste katje even de tijd voor het bezoek. Ze kijkt met haar donkerblauwe ogen ineens recht in de lens van de vestzakcamera. Vervolgens kijkt ze mij daarna diep in de ogen en peilt mijn ziel. Alsof ze verband tussen de camera en de fotograaf legt. Dan is de keus snel gemaakt. We kunnen de cyperse op 20 juli ophalen– Dan zijn de katjes zes weken oud. [FzM, 4-8-02 ]

5 Maansheba [log]

Maansheba is vanaf het begin wat vreemd. Zodra het kleine zwarte poesje een poot over de drempel van de werkkamer zet, verdwijnt ze onder de stellingkast. Of ze schuilt achter de broodmachine in de opslagkamer, of onder het kledingrek in Ebella’s boudoir. Als ze met rust gelaten wordt, blijft ze daar de hele dag zitten. Maar als iemand toenadering zoekt of haar wil aaien, verhuist ze naar een nieuwe schuilplaats: achter de schminktafel of in de vensterbank van de logeerhut.

Hoewel Maansheba gesteriliseerd is, is ze om de twee weken wanhopig krols. Zo krols dat ze zelfs mij toestaat om haar aan te raken. Als ze zo krols is, wil ze ook graag naar buiten, het dakterras op. Ze nestelt zich dan op de reling tussen het struweel van de blauwe regen – veilig hoog en toch verscholen. Die reling wordt regelmatig gebruikt door de katten die van het dak, via het dakterras en het garagedak naar de achtertuin willen.

Een vaste bezoeker van het dakterras - en als het kan ook van de werkkamer - is de ijspanter, een elegante witte kat of poes die naar verluidt hoog boven de motorzaak een thuis heeft met nog drie andere katten. De ijspanter is de eerste die bij Maansheba langskomt.

De ijspanter valt op door de rust en de onverstoorbaarheid, waarmee ze zich een weg door ons huis baant. Later blijkt dat ze stokdoof is. Als ze in de buurt van Maansheba komt, begint die te grommen en te blazen, maar dat maakt natuurlijk weinig indruk. Pas als ik vlak voor haar ga staan, ziet ijspanter me, stopt, kijkt even omhoog om dan zonder enige haast langs me heen te lopen of zich om te draaien. In deze zomerse dagen staan alle ramen en deuren open. Dan is er bezoek te  verwachten van de kattengemeenschap hier.

Maansheba kan nog steeds geen andere katten om zich heen hebben. Het lijkt erop dat ze helemaal geen andere levende wezens om zich heen wenst. De eerste maanden leidt onze nieuwe huisgenoot een nogal teruggetrokken bestaan. Zodra we haar weer op een wonderlijke schuilplaats tegenkomen, zoekt ze meteen een andere plek. Het langst heeft Maan zich teruggetrokken op de vensterbank in de logeerhut. Daar hebben we haar volkomen met rust gelaten. Dat bevalt haar prima. De enige van wie ze toenadering gedoogt, is Ebella. Die mag het kleine zwarte poesje echter onder geen beding oppakken, laat staan op schoot nemen. Dat is wel wat sneu voor moederpoes Ebella.

6 Madammeke [log]

Ebella ontmoet een rode poes aan de overkant bij mevrouw vE. De rode poes is daar wat hongerig aan komen lopen. Dan ben je bij mevrouw vE wel aan het juiste adres: alle katten zijn welkom – hongerig of slechts met lekkere trek.

Behalve bij mevrouw vE komt de rode poes ook bij overbuurvrouw Ko. Hoewel buurvrouw Ko kan zien dat deze mooie slanke kat meer dan genoeg te eten krijgt, geeft zij het dier elke dag een schotel melk. Omdat andere buren dat geen goed idee vinden (“Melk is helemaal niet goed voor poesjes…”), lengt ze het daarop aan met wat water.

Op een dag ziet iemand van de ochtendkoffiekring bij mevrouw vE dat de rode kat zwanger moet zijn. Inmiddels is bekend waar ze thuishoort en wat haar naam is. De aanstaande moederpoes heet Puk.

Na de ervaringen met Maansheba zijn we toe aan een wat gezelliger kat. Misschien is het voor Maan ook wel beter als er een klein poesje bij komt. Ebella maakt kennis met Linda, Sandra en Max, de eigenaren van Puk. Ebella vraagt of ze eventueel een kitten uit het nest van Puk mag uitzoeken. Of zijn die al vergeven? We willen een dame, een poes (ik heb me ooit door Dora de voordelen daarvan laten uitleggen – ik zal haar vragen of zij die nog weet).

Op woensdag 5 juni worden er vijf katjes geboren. De twee katertjes (een rode en een zandkleurige) vallen af. We hebben keus is uit drie even schattige en aandoenlijke poesjes. Ebella kan niet kiezen – ze vindt ze allemaal even leuk – ze wil ze wel alle vijf! Aan Betül, die mee mag kiezen, heeft ze ook niets. Die kan ook geen keus maken. Ze vindt de katjes wel lief, maar ook een beetje eng. Dus moet ik mee om te kiezen.

Ik heb meteen iets met een levendig, opvallend alert en onderzoekend cypers poesje. Ze is lekker intens bezig met broers en zussen en wat je verder in een groot gezin  allemaal tegenkomt. Af en toe neemt dit enthousiaste katje even de tijd voor het bezoek. Ze kijkt met haar donkerblauwe ogen ineens recht in de lens van de vestzakcamera. Vervolgens kijkt ze mij daarna diep in de ogen en peilt mijn ziel. Alsof ze verband tussen de camera en de fotograaf legt. Dan is de keus snel gemaakt. We kunnen de cyperse op 20 juli ophalen - dan zijn de katjes zes weken oud.

7 Moeder Puk is dood [log]

Ebella kan niet wachten. Als we thuis zijn uit Frankrijk wil ze meteen gaan kijken. Ze telt de dagen af tot vrijdag 19 juli. Bij Ber en Wendel had ze over poezen gedroomd en was er een naam blijven hangen. Ik wilde wachten met naamgeven tot het poesje in huis is, maar Madam of Madammeke lijkt me wel een goed uitgangspunt.

Op de koffiekring bij mevrouw vE hoort Ebella dat Puk de rode moederpoes bij ons voor op straat is doodgereden. De kitten zijn nog geen vijf weken oud. Twee van de kitten eten vast voedsel - de rest krijgt nog de fles.

Maan wordt tijdens onze afwezigheid verzorgd door Mies, de moeder van Ebella. Bij die gelegenheid springt Maan van haar slaapplek op de piano via de geluidsboxen de keuken in. Alleen in de gootsteenbak laat ze zich door Mies aaien en kammen. Maar ook Mies mag haar onder geen beding optillen.

Die vrijdag gaan we met een grote reismand de nieuwe poes ophalen.  Nu hun rode moederpoes Puk er niet meer is, houden Max en Sandra nu toch een van de jonkies, een zandkleurig katertje dat voor het gemak ook Puk genoemd wordt. Omdat Max en Sandra de volgende dag een week met vakantie gaan, komt Puk die week bij ons logeren. Dat is een prima oplossing. Dan is het cyperse poesje de eerste week ook niet zo alleen in haar nieuwe thuis.

De twee katjes voelen zich meteen thuis. Zodra ze de poezenmand uit zijn, gaan Puk en Madammeke op onderzoek uit. In de werkkamer doorzoeken ze alle gangetjes en holletjes tussen de kasten en onder de werktafels. Ze kruipen achter de boeken en de opbergdozen, springen in de wasmand die bij de deur naar het dakterras staat en klimmen langs de ordners omhoog de stellingkast in. In de grote kledingkast mogen ze niet komen. Dat blijft verboden terrein. Maar verder zijn er weinig beperkingen. Gelukkig voor Maan kunnen de kleine katjes nog niet op de werktafel komen. Maan heeft haar oude plekje naast de scanner weer in gebruik genomen. Voorlopig is ze daar veilig.

Omdat Puk en Madammeke net een paar dagen zelf eten, krijgen ze naast de speciale brokjes voor kitten af en toe een beetje blikvoer. Dat vinden ze erg lekker. Ebella ontwikkelt zich tot een ware moederkloek. Ze wil de kleintjes wel elk uur iets anders te eten geven. Ze bedenkt al lang van te voren wanneer er verse vis of gekookt hart op het menu komt. En als ze van iemand hoort over katten die havermoutpap als ontbijt krijgen, haalt Ebella dat ook in huis. Er wordt goed in de gaten gehouden welk merk kattenvoedsel de katjes het liefst eten, maar gelukkig zijn ze nog niet erg kieskeurig – ze eten alles wat ze wordt voorgezet.

Door de veranderingen raken de ingewanden van de katjes in de war. Dat is goed te merken aan de kattenbak. Vooral Madammeke heeft er veel last van. We ontdekken dat ze onder de werktafels op de   computerbedrading heeft gepoept. Later komt daar de plek bij waar de telefoonlijnen en kabels de werkkamer in komen. Nou, dat is geen pleziertje om alle kabels weer schoon te krijgen zonder die los te koppelen. Daar zijn we wel een uurtje mee bezig. Daarna maak ik met behulp van dozen deze plekken ontoegankelijk. Dat voorkomt herhaling.

Madammeke haar darmen zijn ook van streek omdat ik haar per ongeluk een paar dagen brokjes voor volwassen katten heb gevoerd. Daar kan een kitten helemaal niet tegen – dat is niet goed voor jonkies. Ebella ontdekt mijn fout en vanaf dat moment gaat het weer de goede kant op met Madammekes stofwisseling.

Puk is een zeer gewaardeerde logé. Madammeke en Puk zijn die week ideale sparringpartners. Het gaat er soms zo intens en hardhandig aan toe, dat wij toeschouwers ons hart vasthouden. Voor Madammeke ben ik blij dat deze training maar een week duurt. Ze bijt lekker van zich af en broer en zus zijn goed aan elkaar gewaagd. Het spelen doet beide goed. Aan de andere kant hoeft Madammeke zich niet speciaal tot een trefzekere jager en vechtersbaas te ontwikkelen. Liever niet – liever een huiselijke en gezellige poes. Ook als compensatie voor het teruggetrokken gedrag van Maansheba.

Tussen Maansheba en de kleine katjes botert het niet vanaf het begin. Maan houdt de eerste dagen domicilie op de werktafel. Daar is ze voorlopig veilig. De eerste tijd volgt ze drukke gedoe van Puk en Madammeke met argusogen. Andersom zijn de katjes juist zeer nieuwsgierig naar Maan. Ze klimmen regelmatig de stellingen in om een blik op de werktafel te kunnen werpen. Vooral Madammeke wil graag kennismaken.

8 Er op af [log]

De eerst confrontatie tussen Madammeke en Maan loopt uit op een fiasco. Zodra Madammeke net over de rand op de werktafel gehouden wordt, wil ze op Maan af. Maan ligt tussen het telefoontoestel en achter de scanner. Ze houdt de situatie nauwlettend in het oog. Als Madammeke zich uit de mensenhanden ontworstelt en op Maan afstormt, sist Maan vervaarlijk. Het kleine cyperse poesje laat zich daardoor niet imponeren en wil Maan bespringen. Maan slaat het poesje woest van zich af. Madammeke laat zich niet uit het veld slaan en gaat er weer op af. Maan explodeert. Ze springt op - het sissen gaat over in krijsen – staart rechtop - ze kromt haar rug. De ultieme kat in het nauw. Dat maakt indruk op Madammeke. Ze bedenkt zich en trekt zich terug. Net buiten de gevarenzone gaat ze parmantig zitten en beschouwt de zwarte poes in gevechtshouding. Op deze houding oefenen Madammeke en Puk meerdere malen per dag – nu ziet Madammeke het eens van een ander. Maansheba ontspant zich. Ze begint te grommen en draait zich om – haar rug naar haar belaagster toe. Madammeke’s aandacht springt meteen naar de staart van Maan. Ze is nu alleen nog maar geïnteresseerd in het puntje van Maan’s zwiepende en schokkende staart.

9 Pim [log]

De eerste week dat de katjes hier zijn, komen Zoë en haar vriendin Nikki kijken. Nikki stort zich op Puk. Zoë ontfermt zich over Madammeke. Het is leuk om te zien hoe de moedergevoelens bij deze meiden opspelen. Buurja’s tweeëntwintigjarige dochter Meta kreeg zelfs wat hebberigs toen ze de katjes ontmoette. Ze zou ze zo mee willen nemen. 

Bij Zoë wonen ook katten in huis. Een lapjespoes en een grote zwarte kater. Ze heten Jip en Pim. Jip de lapjespoes is ook wat schichtig. Dat is in de loop van de jaren wél veel beter geworden. De poes voelt zich nu zeer thuis bij Zoë. Maar zodra er een vreemde binnenstapt, trekt Jip zich schielijk terug in de achtertuin. Jip heeft daar een Geheime Plek.  

Pim, een prachtige gitzwarte panter, is het tegendeel van Jip. Pim is juist dol op bezoek. Op verjaardagen viert hij intens met het jarige  mee – alsof al het bezoek ook voor hém komt. Zodra het bezoek zit, kiest Pim de prettigste schoot van dat moment uit. Pim blijft daar tot zich een rustiger schoot aandient.  

Als ik bij Zoë thuis op de thee ga, komt Pim me uitgebreid begroeten. Dat stel ik erg op prijs. Ik heb wel wat met Pim. Pim weet dat ik hem een prachtige kater vind. Als de familie op vakantie is en ik de katten van Zoë eten mag geven, komt Pim me al in het begin van de zijsteeg tegemoet. En na het eten brengt hij me ook weer terug. Soms loopt hij helemaal mee tot bij ons op het achtererf. Dan blijft hij een uurtje op het zadel van de motorfiets liggen kijken naar passerende katten. 

10 De verzorging van onze huiskat [log]

Beste oppassers. Het wordt hoog op prijs gesteld dat jullie op onze huiskat komen oppassen. Ik moet er niet aan denken deze poes twee weken lang moederziel alleen te laten. Onze huiskat Madamke is een cyperse (‘schildpad,’ volgens de dierenarts) van nu zeven maanden oud. Ze is nog erg speels en vol energie. Ze popelt om naar buiten op onderzoek te gaan, maar E* en ik hopen haar binnen te kunnen houden tot na de eerste krolsheid. Pas als ze oud genoeg is om gesteriliseerd te worden, gaat het kattenluik open en kan ze haar oefeningen buiten in praktijk brengen.

Madamke oefent een paar uur per dag. Ze is gefascineerd door alles wat bezield  is; een onrustige voet onder een dekbed, een druppelende kraan, het gespetter in het bad, het doorspoelen van de toiletten, vliegjes en mugjes en vogeltjes buiten, insecten die een mens niet met het blote oog kan zien, de windgongen bij de achterdeur, het getik van de blauwe regen tegen het raam, het spetteren van een kaars, het knisperende scheerschuim en het getikt van de elektronische ontsteking van de geiser in het washok – met alles wat een ziel lijkt te hebben, wil ze spelen of haar gevechtstechnieken op proberen.

Als dat speelgoed niet beschikbaar is, gebruikt ze de zitkamer af en toe als een stormbaan: ze spring via de leren fauteuils op de vensterbank, stort zich via de kachelplaat op de bank en de stationsbank daarachter, klautert via de geluidsboxen over de piano en springt over de keukenkasten het aanrecht op, de koelkast over, om onder de eettafel door naar de zitkamer terug te rennen.

Verder heeft ze een flinke verzameling speelgoedmuizen en allerlei balletjes en haarklemmen die ze stuk voor stuk door de kamer slaat en achterna springt. Madamke apporteert af en toe: als E* vanuit de kamer Madamke’s lievelingsmuis of favoriete papieren balletje de gang in gooit, komt ze die per ommegaande terugbrengen.

Ik weet nog niet of ze de zestien uur slaap haalt die er voor een gemiddelde kat staat, maar ik denk het wel. Als ze op de bovenverdieping moet blijven, trekt ze zich vaak terug op de verwarmde vensterbank in de kattenkamer. En als ik op de werkkamer bezig ben, ligt ze in een rieten mandje op de werktafel of bovenop de warme computermonitor.

Als er niemand thuis is – of jullie zijn allebei boven op de werkkamer, kan Madamke beter op de bovenverdieping blijven. Ze heeft daar genoeg ruimte - en vensterbanken te over om naar buiten te kunnen kijken. Op de bovenverdieping staat alles wat ze nodig heeft.

We vertrouwen Madamke nog niet genoeg om haar alleen beneden rond te laten lopen. Behalve dat ze de planten en bloemen niet met rust kan laten, heeft ze er ook een handje van om haar nagels op andere plekken te scherpen dan de daarvoor bedoelde krabpalen aan trap en tafelpoot. De drie leren stoelen zijn al lelijk door haar aangepakt en ook de bank en de geluidsboxen hebben het zwaar te verduren. Als we haar ergens horen krabben, grijpen we een van de plantensproeiers en spuiten we haar de trap op.

Damke heeft een zandbak als kattenbak. Dat is erg handig in onderhoud. Als je één keer per dag de verdroogde kattendrollen en de zandklonters met een zeef uit het kattenbakzand zeeft, hoeft die zandbak maar één keer in de week te worden bijgevuld uit de zak Biokat’s Compact Fresh van Gimpet (“fijnkorrelige natuurklei; zeer sterke klontvorming; zuiniger in gebruik dan de traditionele strooisels”) - ons aanbevolen door Dierenspeciaalzaak Langhout en inderdaad het beste kattenbakspul dat we ooit in huis hebben gehad.

Het voederen van onze huiskat luistert nogal nauw. In de vensterbank van de kattenkamer staat een plastic bak met vijf verschillende soorten kattenkrachtvoer, te weten: Kitten van Eukanuba, Kitten 34 van Royal Canin, Max Cat Kitten, Kitten van Hill’s Science Plan en Jonge Katjes Chaton van Whiskas.

Madamke krijgt twee keer op een dag te eten. ‘s Morgens in de loop van de ochtend (niet te vroeg, want dan komt ze je de volgende dag wekken) en ’s avonds laat - net voor het naar bed gaan. Ook omdat Madamke echt niets tussendoor krijgt en gewend is aan deze enigszins variabele eettijden, schooiert en schuimt ze niet.

Per maaltijd krijgt ze drie volle maatschepjes uit de zak die aan de beurt is, de zak die vooraan in de plastic bak staat. Als je die zak na het voederen weer achteraan zet, krijgt ze op die manier steeds iets anders voorgezet. Af en toe valt er een merk in ongenade en negeert Madamke haar maaltijd. Wij trekken ons daar niets van aan en vullen haar etensbak bij met een nieuwe portie krachtvoer uit de volgende zak. Twee dagen later is alles ineens weer schoon op.

Het kan zijn dat Madamke tussen jullie in wil slapen. Als jullie daar geen zin in hebben, zal ze dat snel doorhebben en de nacht op een bureaustoel of op haar vensterbank doorbrengen.

Ik hoop dat jullie alles kunnen vinden. Als er wat is, kan je bij de buurmannen Van Spellen terecht, die weten van de hoed en de rand. O ja, de Tefal broodrooster stopte er vandaag mee. Misschien moet je daar rekening mee houden. Tot over twee weken. [FzM, 24-1-03]

[Wordt min of meer regelmatig vervolgd. Zie log Morgenlach voor nieuwe berichten.]

[log]|[morg]|[prints/stills]