OP BEZOEK BIJ DE OEFENMEESTER
- DEEL 3
Waarin een reporter op een interview met
de oefenmeester hoopt, maar niet veel verder komt dan de nieuwe keukenserre en een stille
overdenking in de achtertuin...
31 WRAAK
Ik had hem net: een fraaie gifgroene Talbot bestelwagen, gekocht van een vliegenier die
bij de Staatsdomeinen rode en groene PTT-auto’s opkocht en verhandelde. Een goede
keus, volgens de handelaar. De rode postbestelwagens waren veel meer afgeragd dan de
groene auto’s van de afdeling telecommunicatie. De postauto’s scheurden van
brievenbus tot brievenbus terwijl je de groene wagens soms dagenlang bij een verdeelpunt,
relaiskast of PTT-tentje zag staan voor langdurige reparaties aan het telefoonnet.
Een van de eerste keren dat ik met de pas aangeschafte auto van Eemnes naar Hilversum
toog, kwam ik in de ochtendfile terecht. Omdat ik van de snelweg kwam, moest ik invoegen.
Voor me verliep het ritsen zonder problemen, maar de bestuurder van een zilvergrijze BMW
bleek een bumperklever – hij wilde me er niet tussen laten. Ik zag in de rechter
achteruitkijkspiegel dat er genoeg invoegruimte was tussen de BMW en een autobus van
Midden-Nederland. Ik stuurde het bestelwagentje naar rechts. De bus begon vervaarlijk te
claxonneren - ik zag geschrokken af van het invoegen en draaide weer naar links. Daar was
ik te laat mee. Zonder pardon reed de grote gele autobus de rechter achteruitkijkspiegel
van mijn mooi vrachtwagentje af. Met gierende remmen kwam de bus net op tijd tot
stilstand. In zijn haast om het gat op te vullen was de chauffeur bijna achter op de BMW
gebotst.
Ik stond op scherp en was woedend en ik kon geen kant op vanwege een vluchtheuvel.
Alleen door snel op te trekken, kon ik de bestelwagen links langs een dubbele vluchtheuvel
manoeuvreren en zal ik kans om een auto of vijf vóór de bus toch nog in te voegen in de
langzaam rijdende tot stilstaande file. Gefrustreerd zette ik de bestelauto op de handrem,
sprong eruit en liep met ferme stap terug naar de bus om verhaal te halen.
Toen ik langs de BMW liep, hoorde ik de bestuurder foeteren achter het halfopen raam.
Hij gebood me driftig om weer in te stappen of anders mijn auto aan de kant te zetten. Ik
keek niet op of om en stormde op de autobus af. De buschauffeur zat verveeld in het niets
te staren. Ik klopte op het zijraam, maar hij verwaardigde zich geen reactie. Ik klopte
nog een keer. Heel langzaam draaide hij zijn hoofd opzij: ‘Wat mot je, joh,’
mimede hij en hij draaide zich weer af.
De BMW begon te toeteren. Ik voelde me machteloos en nogal onbeholpen. Wat moest ik nou
– het busnummer noteren en dan gaan klagen bij Midden-Nederland? Of een beetje gaan
schelden en schreeuwen over recht en onrecht? Ik wilde net onverrichter zaken teruglopen
naar mijn bestelauto, toen ik me de spuitbus herinnerde die ik de dag daarvoor gekocht had
om de belettering over te spuiten. En ineens wist ik wat me te doen stond. Ik trok de
spuitbus tevoorschijn en begon te schudden. Het geratel van de kogel door de gifgroene
autolak klonk als aanvalskreet. De buschauffeur gaf geen kik. Hij bleef voor zich uit
kijken en merkte niet dat ik zijn linker achteruitkijkspiegel systematisch en lekker dik
volspoot met de PTT-groene autolak – ik liet nog maar een piepklein stukje spiegel
voor hem open. Opdat hij daar veel last van mocht hebben! Ik hoopte maar dat hij zelf de
spiegel zou moeten schoonpoetsen.
Terwijl ik na deze kleine wraakactie innig tevreden terug liep naar mijn lichtgewonde
bestelwagen, kon ik het niet nalaten een achteloos spritzje lak op het halfopen raam van
de BMW te nevelen.
[Opgenomen in het zomernummer van Vrij Nederland
van 31 juili 2004 onder de titel Multifunctionele autolak]
32 OVERVLOED
Op de werkkamer van de motorrijder neemt de cameraman zijn webmail door. De neef gaat
zich een glas whisky inschenken en vraagt of hij nog iets van beneden kan mee nemen. De
motorrijder en de cameraman willen koude thee. Terwijl de neef naar beneden verdwijnt en
de motorrijder verder gaat met zijn staande meditatie-oefeningen, neemt de cameraman zijn
post door. Hij leest voor uit een bericht van zijn broer uit Delft:
"Gedurende het groente- en bloemencorso kon je hier voor de
deur over de hoofden lopen en hebben wij voor hun verkoeling gezorgd in de vorm van bij
C1000 gekochte buitenwaterijsjes. Dit weekend vindt weer hier in Delft het
jaarlijkse African Festival plaats. Vanaf vrijdagavond tot en met zaterdagnacht treden er
dan tal van afrikaanse muziek- en dansgroepen op. Rondom het festivalterrein staan dan ook
weer talloze kraampjes waar naast oorspronkelijke Afrikaanse producten ook lekkere hapjes
worden geserveerd. Niet alleen in Nederland woonachtige Afrikanen maar ook uit België,
Duitsland en zelfs Frankrijk komen bezoekers speciaal voor dit festival naar Delft.
Ondanks dat het al minimaal voor de 10-de keer plaatsvindt is het gelukkig nog steeds
kleinschalig gebleven en dus zullen we er zaterdag waarschijnlijk wel weer heen
gaan."
African music in Delft, een goede reden voor de cameraman om weer eens bij zijn broer
langs te gaan. De motorrijder stopt even met oefenen. Hij en Gibella hebben dit weekeinde
al een afspraak. Ze hebben zich ingeschreven voor een Zorba de boeddha meditatieweekeinde
bij Stichting Kirtan in Wijnjewoude. Wat een overvloed aan feestelijkheden, merkt de neef
op die terug is met de whisky en de koude thee.
"Samen met Osho vrienden is in 1988 in Utrecht het meditatie
centrum Kirtan opgericht. Tien jaar lang boden we daar de mogelijkheid om de meditaties
van Osho te beoefenen. Daarnaast waren er o.a. therapie- en massage groepen. In 1997
besloten we in Utrecht te stoppen en zijn Petra en ik na eerst een sabbatical van een half
jaar in Poona, India naar Friesland verhuisd. Daar zetten we nu vanaf begin 2002 Kirtan
voort. We hebben een mooie groepsruimte met serre, een ruime tuin op het zuiden, een
praktijkruimte voor de rebalancing praktijk van Petra. En de mogelijkheid om gasten alleen
of in kleine groepen te laten overnachten."
African music in Delft * AfricanFestivalDelft.nl
* Eén groot Afrikaans feest *
Dansagenda * Zorba de boeddha * Meditatiecentrum Kirtan * Vrienden van Osho * Interview Leeuwarder Courant * Wijnjewoude.net *
33 THE STANDARD
De telefoon gaat. De motorrijder verroert zich
niet. De neef nipt aan de whisky. De cameraman overweegt of hij de telefoon zal aannemen.
Na vier keer overslaan stopt het bellen. Later blijkt Gibella te hebben gebeld over de
link naar The Standard, de fraaie
kookboekstandaard van ontwerper MBF van Meer
van One to Z.
En vergeet de site van Annelies
van Mossel niet te vermelden. Annelies promoot infrarood cabines en outdoor kitchens (buitenkeukens op maat). Wie weet
is de kookboekstandaard voor lezen op niveau een
passend relatiegeschenk bij de tuinhaarden, de buitenkeukens van Boretti, de modulaire
keukensystemen van M-systems of de Japanse infra-rood sauna’s bij Gezonde Warmte, Hoge Larenseweg 39, 1221 AK
Hilversum 035 683 6358.
Meteen na zijn oefeningen kruipt de motorrijder achter de laptop en
past zijn weblog aan. Hij zal ook alvast vermelden dat hij de komende vier weken weinig of
niets aan het weblog zal toekomen in verband met de autorit naar La Curuna in Galicië.
Hij gaat aan de kusten van Galicië op geluidsjacht naar de machtige golfslag van de
Atlantische Oceaan en andere boeiende klanklandschappen. De motorrijder is een
geluidsjager in hart en nieren. Mijn hoofdhobby, noemt hij zijn passie voor kalmerende
geluiden. [Lees meer bij 31 Wraak in De oefenmeester]
The Standard *
GezondeWarmte.nl * Galicië
verslag * Kalmerende geluiden * Atlantische kusten *
La Coruna * Klanklandschappen en denkbeeldige
soundtracks * CKlanklandschappen
in Costa Rica *
34 Klanklandschap
Het is doodstil in de werkkamer. De neef, de motorrijder en de
cameraman luisteren naar het klanklandschap. In de verste verte horen de mannen de treinen
over de rails denderen. In de stilte die achterblijft - de treinen verdwijnen buiten
gehoorsafstand - klinkt het gedempte bellen van de automatische halve overwegbomen
– de kleine spoorbomen tussen de markt en de Geuzenbuurt.
Na veertig minuten stil luisteren, vertelt de neef over de mooie
mechanische schellen van vroeger. De meeste schellen zijn vervangen door elektronische
bellen. Het geluid van deze bellen zwelt langzaam op zodat personen midden op de overweg
niet zo erg schrikken als het bellen begint.
Daar kijkt de cameraman van op. Dat opzwellen van het geluid is hem
nooit opgevallen. Terwijl hij zeker één keer per dag de kleine spoorbomen tot zijn
genoegen dicht treft. Hij luistert graag naar die elektronische bellen. Het gebel ontspant
en brengt de geest tot rust.
De motorrijder stopt zijn oefening en kruipt weer achter de laptop.
Hij en de cameraman bespreken een cadanza-oefening. Op de webstek van helder@denken.nl vindt Har een luisteroefening.
Hij leest voor.
"Kalmerende geluiden (stilzitten) - Ga voor op je stoel zitten.
Leg je handen op je onderbuik. Vrouwen de linkerhand tussen de rechterhand en de buik
– mannen de rechterhand tussen de linker en de buik. Recht je rug. Zit heel stil.
Luister vol aandacht naar je ademhaling. Luister naar alle geluiden
om je heen. Luister naar het klanklandschap – naar al de kalmerende klanken die de
kosmos nú en hier voor je in petto heeft. Luister naar de geruststellende geluiden.
Luister naar je ademhaling en al de andere kalmerende geluiden in het steeds veranderende
klanklandschap. Luister naar wat de kosmos je hier en nu aan kalmerende geluiden
geeft.”
Een klanklandschap is alles wat je nu vanaf deze plek hoort, legt Har
uit. Stel je voor dat je een geluidsjager bent en dat je op jacht bent naar kalmerende
klanken en geruststellende geluiden. Je stemt af op die kalmerende klanken in je
geluidslandschap. Koester je aan die kalmerende klanken. Geniet ervan. Deze geluiden
brengen je op een andere golflengte.
Is dat gesuis van de koelventilatoren zo’n kalmerende geluid,
vraagt de neef. Har knikt. Als je je oren spitst hoor je dat het hele dorp suist en
zoemt van de ventilatoren, generatoren, airco's en elektromotoren. Al die geluiden komen
in aanmerking. Ook het geraas en geknars van het spoor, het diepe sonore geronk uit de
motorwerkplaats van Van Heerdt, het gekras van eksters en kauwen en het bladergeruis van
de grote vijgenboom op het achtererf. [Lees meer bij 34
Klanklandschap in De oefenmeester]
Kraaien
* Ekster * Klanklandschap * Het Waterhuis * Soundscape * Triltafel * Toonfestival *
35 Huiskat
De mannen luisteren stil en vol overgave naar de symfonie aan
geluiden. Ze genieten er alledrie van – dat is ze aan te zien. Har zit kaarsrecht en
doodstil achter de laptop en kijkt met ontspannen blik voor zich uit. Jha, de cameraman,
zet de handycam midden op de tafel tussen de beeldschermen voor de stereo-opname van een
klanklandschap. Op de gok maakt hij een shot van Har als referentiepunt bij de
geluidsopname. De neef leunt ontspannen met de ellebogen op het tafelblad en lijkt weg te
zwijmelen met de kalmerende klanken om hem heen.
Met een oordovende pets springt een kat door het kattenluik de
werkamer in. Door het stille luisteren komt de klap hard aan. De neef en de cameraman
zitten als verstijfd. Har’s ogen twinkelen even – verder blijf hij ongestoord.
De kat loopt achter de geschrokken mannen langs de werkkamer door
naar de gang. Ze bedenkt zich, draait zich om, miauwt een gastvrij welkom en springt dan
op de werktafel. Aan het gemiauw en geknor te horen kan het bezoek haar goedkeuring
wegdragen. Ze loopt met haar kop omlaag op Har af. Har knippert met zijn ogen en verroert
zich verder niet. De kat draait en mauwt nog wat voor Har heen en weer en gaat dan
rechtstreeks op het gezicht van de neef af. De kat begint te snuffelen en te likken: van
de neus naar de haargrens van de snor. De neef glimt blij van de aandacht die hij van de
huiskat krijgt.
Daarna is de nieuwe gast aan de beurt. De kat begint aan de handen
die voor het toetsenbord op het tafelblad liggen. Jha laat zich gewillig onderzoeken. Als
de kat met haar ruwe tongetje zijn mondhoek likt, likt hij de kat achter haar oor. Dat
vindt ze geweldig. Ze begint te ronkelen en te spinnen. Alledrie de mannen laten hun
aandacht rusten op dit rustgevende gesnor. Heerlijk die kalmerende klanken overal, beaamt
Jha later.
Waarom katten
spinnen? * Van mens tot kat
* Grote en kleine katten * kattentaal
* Katten van
de Kop * Waarom
spinnen katten? * Katten overal * De socialisatie van de kat * spingeluid *
36 Linda
Har begint de dag met een ronde langs zijn favoriete weblogs. Deze
manier van nieuwsverschaffing heeft wel wat speciaals. Verre te verkiezen boven het
consumeren van het dagelijkse lijstje verontrustend wereldnieuws zoals dat door een paar
grote persbureaus voorgekauwd wordt.
Toen Har een paar jaar geleden bij zijn neef en nicht in Collie, West
Australië op bezoek was, ontdekte hij hoe vrij zij en hun vrienden van het wereldnieuws
waren. Geen onbehagen over ver ellende. Geen partij te hoeven kiezen. Geen ongerijmde
keuzes. Je geen mening hoeven aan te meten over zaken waar je geen verstand van het of
zelfs hoeft te hebben.
En toch waren de neef en zijn vrienden en buren opmerkelijk goed op
de hoogte van de allernieuwste inzichten en ontwikkelingen op een breed vlak.
Je houdt veel tijd over voor je hobby’s als je wat afstand van
andermans ellende houdt, vind de neef. Kijk eerst maar eens of je wat aan de ellende hier
om je heen kan doen in plaats van je veilig voor je televisietoestel zitten te vergapen
aan oorlog, ellende en filmsterren.
Deze benadering sprak Har toen erg aan. Sindsdien neemt hij meer en
meer afstand van meer en meer nieuws. Dat ging stap voor stap. Hij werkte in die tijd met
nieuwsredacties (NOS Journaal, Netwerk, Tijdsein en Twee Vandaag) en die waren allemaal
met datzelfde dagelijkse lijstje hoofdnieuws aan de gang, dus het was onontkoombaar dat
het voor Har nog lang dagelijkse kost was. Ook al omdat zijn levenspartner Gibella de kost
verdient bij een nieuwsdienst en dientengevolge ook buiten haar onregelmatige werktijden
soms voor haar werk naar journaals en andere nieuwsprogramma’s kijkt.
Om toch aan zijn taks ditjes en datjes, kleine wetenswaardigheden en
grappige feitjes te komen kan Har kan het vaak niet nalaten een werkdag te beginnen met
een ronde blogs. Har’s ronde begint meestal op het weblog van de zeer productieve
journalist en weblogger Linda Zeggelaar, www.zeggelaar.com.
Har volgt haar al een paar jaar. Har denkt dat Linda Zeggelaar al in 2000 met haar weblog
begonnen is. Soms ben ik een hele ochtend in haar oude blogs aan het grasduinen, bekent
Har.
Linda's log - Weblog sinds maart
2000 * Linda’s Oxford
site * Foto van de week * MissZiggy’s site *
www.kipenei.nl *
37
Huis
Gibella vertelt enthousiast over het huis dat te koop staat. Dat
verrast me. Daar is haar aandacht de laatste tijd niet naar uitgegaan. Het betekent dat ze
haar oude hobby heeft opgepakt: dromen over een droomhuis.
Gek eigenlijk: het huis waar ze nu in woont, past haar op een paar
kleine aanmerkingen na als gegoten. De locatie kan bijna niet beter. Gibella woont op
loopafstand van haar werk op het omroepkwartier, in een oud winkelstraatje met lieve,
grappige en bijzondere buren, vlakbij de markt en het Centraal Station. Aan het erf achter
het huis staat een garage met een groot afdak. Daar weer achter is de lange stadstuin
– één van de belangrijke redenen om voor dit huis te kiezen.
Maar: Gibella vindt de keuken te klein. Verder ergert ze zich aan de
rommel in de kattenkamer. Ze droomt ook regelmatig over een knusse meditatieplek en daar
is de kattenkamer in potentie zeer geschikt voor, ware het niet dat dit huis een zolder
ontbeert. In de nok van het dak heeft de vorige eigenaar van dit huis, Teus, de vliering
verbouwt en daar twee comfortabele scheepshutten van gemaakt. Vanuit de kattenkamer kom je
met een kleine trap in de logeerhut en vanuit Gibella’s boudoir klim je de slaaphut
in. Ook een klein bezwaar van dit huis, vindt ze. De hutten zijn niet geschikt voor
ouderen en stijven. Tegen die tijd dat jij te stram bent om omhoog te klauteren, moet er
een slaapkamer op de eerste verdieping gemaakt worden.
Bij de bouwplannen is daarvoor een oplossing bedacht. Er staat een
keukenserre op stapel en ik heb een tekening gemaakt voor een serre op de eerste
verdieping. De bovenserre gaat ten koste van het dakterras aan de werkkamer, maar omdat er
een klein terras overblijft voor de wasmolen en de tuinbanken, is dat niet erg. De ruimte
die je er voor terugkrijgt, is aanzienlijk. Het gaat om een dakterras van veertig
vierkante meter – daar is een fraaie meditatieruimte van te maken. [27-12-04 HdD]
38 Wachttijd
Ik herinner me weer waarom het zo’n verademing was om van de
administratieve rompslomp af te zijn. Maar ik moet er helaas weer aan. De stichting groeit
en bloeit en daar hoort een degelijke administratie bij. Omdat enkele vrijwillige
donateurs het vorig seizoen hebben laten afweten, wil de stichting van de vrijwilligheid
af. De stichting wil weer omzetbelasting gaan betalen.
Om informatie te krijgen over BTW-heffingen voor de stichting, vind
ik een informatienummer der Belastingen: 0800-054. Na een paar keer doorkiezen heb ik het
goede loket. Het telefoonsysteem belooft een wachttijd tussen de 4 en 6 minuten. Ambitieus
en overkomelijk. De wachttijd wordt niet opgevuld met muziek, gelukkig. Helaas is het
alternatief ietwat irritanter: een vrouwenstem meldt een ogenblik geduld alstublieft - met
tussenpozen van slechts 0,91 seconde. Na tien keer verlang je intens naar het geeft niet
wat voor muzak. Ik leg de hoorn op gehoorafstand en ik doe een oefening van Louise Hay:
‘Ik laat alles los wat geen liefde is!’ Na 40 minuten oefenen heb ik opgehangen.
Ik zal Truus eens vragen of Radar en Kassa deze wanprestatie al eens aan de kaak hebben
gesteld.
Ik heb inmiddels het bezoekadres van de desbetreffende afdeling van
de belastingdienst in Hilversum op internet gevonden.
Het is hier vlakbij op het Stationsplein – zes minuten lopen – een korte
oefening in mottolopen: ‘Ik laat alles los wat geen liefde is!’.
Ik kom terecht in een enorme hal met een lange balie waarachter een
man mij een volgnummer uitreikt. Ha, weer even tijd voor een ontspanningsoefening:
‘Waar ik ben is alles goed.’ Op de lezende baliemedewerker na is er geen enkel
teken van leven in deze grote hal. Het is kwart voor twaalf. Je neemt aan dat het nog geen
middagpauze is.
Het duurt inderdaad niet heel erg lang voordat er een kamernummer op
een elektronisch mededelingenbord oplicht. De baliemedewerker gebaart mij een gang in.
Daar vind ik de deur B1. Ik kom in een kleine ruimte terecht. Een wat laconieke
loketbediende heeft snel nog een vest aangeschoten, lijkt het, en neemt al wriemelend
plaats achter het loket. Langs zijn neus weg vraagt hij wat ik kom doen. Ik vertel over de
stichting, de donaties en het afdragen van omzetbelasting. Dat maakt weinig indruk op de
ongeïnteresseerde belastingdienstmedewerker. Hij herhaalt streng wat ik kom doen.
Gelukkig heb ik nog een vraag opgeschreven: Wat is een g-rekening? vraag ik
geïnteresseerd. Daar kan hij wel wat mee. Een g-rekening heeft met loonbelasting te
maken, begrijp ik uit zijn gemompel. Is er nog een vraag?
De stichting wil belasting betalen,
maar ik weet niet aan de juiste formulieren te komen, vat ik samen. Dan moet die stichting
een BTW-nummer aanvragen, zucht de man aan de andere kant van het loket, terwijl hij
aanstalten maakt om kamer B1 weer te verlaten.
Dat BTW-nummer is er, zeg ik. Het is de laatste jaren niet meer
gebruikt vanwege die donaties. Schriftelijk activeren, raadt hij aan. Ik bedank de hork
vriendelijk voor alle informatie. Als ik het waag iets over het informatienummer op te
merken, haalt hij zijn schouders op. Daar krijg je toch geen goed antwoord, verzekert
hij. We verlaten gelijktijdig de kamer. Als ik langs de eenzame baliemedewerker
kom, vraag ik hem of dat nou een echte Inspecteur der Belastingen was – daar in kamer
B1. Hij kijkt verstoord op.
Leuker
kunnen we het niet * Belastingdienst maakt
het moeilijker * BTW-activering
* Hoe schrijf ik me in bij de
BTW? * Omzetbelasting
* Gratis
concerten en omzetbelasting * Uitspraken
Belastingkamer * BTW-carrouselfraude
*
39
Schoolbank.nl
Ik ben inderdaad een paar jaar een regelmatige bezoeker geweest bij
Schoolbank.nl. Dit op aanraden van Gibella die vanaf het begin enthousiast op zoek is
gegaan naar haar oud-klasgenoten en school -vrienden op de Jan Campertschool en de Fontein
Ivo. Ze is vrij snel betalend lid geworden voor € 10 per jaar om de persoonlijke
profielen van anderen op te kunnen vragen en om klassenfoto’s neer te kunnen zetten.
Schoolbank.nl heeft zijn prijsbeleid veranderd. Een niet-betalende
bezoeker als ik, kan nu geen foto’s meer bekijken. In mijn geval heeft het geen zin
om betalend lid te worden. Hoewel de site in de laatste jaren flink gegroeid is, lieten
mijn jaargenoten (ik ben van 1947) het vooralsnog afweten. Op de lijst van het Kennemer
Lyceum in Overveen heb ik nog geen enkele oud-klasgenoot kunnen vinden. Ook de
oud-klasgenoten van het Christelijk Lyceum Nassau Veluwe in Harderwijk waar ik nog de
namen van zou kennen, hebben zich nog niet bij Schoolbank.nl aangemeld. Alleen een zwager
van Paul Baars uit Harderwijk kwam op de lijst voor. Ik herkende zijn naam omdat hij
– heel origineel – de meisjesnaam van zijn vrouw in zijn naam had opgenomen:
Hans van Marion Baars vdB. Aardig idee van die Hans. Voor mij zou dat worden: Hendrix
(Frits van Meer) ex van Janny van der Bosch en Tineke Belder. En in de lijst van het
Kennemer wordt het dan Hendrix, stille liefde van Henny Martin en Vera Smits. Misschien is
er dan wel iemand die me herinnert van dat ene schoolseizoen dat ik daar op school heb
gezeten. [Lees meer bij 39 Schoolbank
in De oefenmeester]
Schoolbank.nl * Schoolpagina.nl * Kennemer Lyceum, Overveen * Lennaert Nijgh.nl * Christelijk college Nassau Veluwe * Gastenboek Collega Nassau Veluwe * Harderwijk
Online (scholen) * Klasgenoten.com * Paul Baars Design * Marion Baars' Art Gallery *
[Terug naar Oefenmeester
deel 1][Terug naar Log Morgenlach]
|
